کتاب «آبانیشت»، اثر دکتر چنگیز مولایی، پژوهشی جامع و تخصصی پیرامون پنجمین سرود از «یشتهای اوستا» است که در ستایش ایزدبانوی آبها و برکت، یعنی «اردوی سور اناهید» سروده شده است. این اثر که در مجموعهی پژوهشهای ایران باستان منتشر شده، به کالبدشکافی متنی میپردازد که با ۱۳۳ بند، یکی از مفصلترین و کهنترین بخشهای ادبیات اوستایی به شمار میرود. کتاب با هدف ارائهی یک منبع مرجع برای دانشجویان و پژوهشگران زبانهای باستانی و اساطیر ایرانی تدوین شده و تلاش میکند تا میراث معنوی و داستانی این سرود را به شکلی علمی بازنمایی کند. ساختار کتاب از چند بخش تشکیل شده است؛ در ابتدا، محقق به معرفی دستنویسهای موجود و تاریخچهی ترجمههای پیشین «آبانیشت» میپردازد و سپس در مقدمهای مفصل، ریشههای نام و صفات آناهیتا را در اساطیر و متون کهن واکاوی میکند. بخش محوری کتاب، به واجنویسی بندبند متن اوستایی اختصاص یافته است که در زیر هر بند، ترجمهی فارسی آن درج شده است. دکتر مولایی در این ترجمه کوشیده است تا لحن حماسی و قدمت زبان اوستایی را با بهرهگیری از ظرفیتهای زبان فارسی کلاسیک حفظ کند، به گونهای که شکوه کلام باستانی در برگردان امروزی نیز طنینانداز باشد. آنچه این کتاب را به اثری ممتاز تبدیل میکند، بخش یادداشتهای تحلیلی آن است که بیش از نیمی از حجم کتاب را به خود اختصاص داده است. در این یادداشتها، نویسنده با تکیه بر دانش فقهاللغه و استناد به تتبعات برجستهترین ایرانشناسان جهان، به تشریح جزئیات دستوری، ریشهشناختی و اسطورهای واژهها پرداخته است. این بخش به ویژه برای درک روایتهای مربوط به پادشاهان و پهلوانان اساطیری مانند هوشنگ، جمشید، ضحاک و افراسیاب که در این یشت با آناهیتا به راز و نیاز پرداختهاند، بسیار کارآمد است. کتاب با نمایههای دقیق از واژهها و نام متون به پایان میرسد که دسترسی به مطالب را برای محققان فراهم میسازد. در مجموع، «آبانیشت» مجموعهای از دانشهای زبانی، تاریخی و فرهنگی است که خواننده را با یکی از باارزشترین متون نیاکانمان روبرو میکند. این اثر با پیوند دادن دادههای زبانشناختی به مفاهیم اسطورهای، تصویری روشن از نقش ایزدبانوی آناهیتا در جهانبینی ایرانیان باستان ارائه میدهد و منبعی موثقی برای هر کسی است که سودای شناخت عمیقتر تمدن و ادبیات کهن ایران را در سر دارد.
درباره چنگیز مولایی
چنگيز مولايي متولد سال 1345، دارای دکتري فرهنگ و زبانهاي باستانيار دانشگاه تهران (1377)، فوق ليسانس فرهنگ و زبانهاي باستاني از دانشگاه تبریز (1372) و لیسانس زبان و ادبيّات فارسي از دانشگاه تبریز (1368) می باشد.