کتاب نامه های مجتبی مینوی و ایرج افشار

«نامه‌های مجتبی مینوی و ایرج افشار» مجموعه‌ای از مکاتبات میان این دو تن را دربردارد. نامه‌های افشار و مینوی بیشتر از دهه‌ی سی و چهل قرن گذشته هستند و شمّه‌ای از فعالیت‌های علمی و فرهنگی دو تن از ایران‌دوستان نامدار در عرصه‌ی زبان و ادب فارسی را باز می‌نماید. سبک انشای نامه‌ها آموزنده است و علاوه براین، با خواندن آن‌ها فضای فرهنگی حاکم برآن زمان را نیز بهتر می‌توان شناخت.
هزار سال بیشتر است که جمع‎‌آوری مراسلات فارسی یکی از فعالیت‌های پسندیده ادبی بوده است. با وجود این، گردآوردن مکاتبات میان دو تن سابقه‌ای ندارد و با تغییراتی که دنیا در همین چند دهه اخیر به خود دیده و رسم نامه‌نویسی تقریبا برافتاده است و گمان نمی‌رود نشر چنین مکاتباتی دوام داشته باشد. ایرج افشار خود از پیشگامان نشر مراسلات رجال تاریخی، فرهنگی و ادبی ایران بود و با رویه منظمی که در زندگی داشت، هم هزاران نامه به اقصی نقاط جهان نوشت و هم گنجینه کم‌نظیری از نامه‌های دیگران به خودش را برجای گذاشت که کتاب حاضر مجموعه‌ای از مکاتبات میان او و مجتبی مینوی است (به ترتیب ۸۹ و ۴۸ نامه). موضوع نامه‌ها بیشتر کتاب است و نسخه و مقاله و مجله و کتابخانه و احوال‌پرسی. گاهی هم دربردارنده یادگویه‌های گذشته است و بعضی داوری‌های خواندنی و یاد نیک دوستان مشترک مانند سید حسن تقی‌زاده، عباس زریاب خویی و... را دربردارد.
مجتبی مینوی تحصیلات متوسطه را در دارالفنون گذراند و با برخی شخصیت‌های ادبی آینده، نظیر صادق هدایت هم‌درس بود. آشنایی او با بزرگانی چون محمدعلی فروغی و محمد قزوینی در نوجوانی، آموختن روش نقد تحقیقی متون از علامه قزوینی و همکاری با فروغی در تهیه خلاصه شاهنامه را به دنبال داشت. او به منظور جست‌وجو در کتابخانه‌های ترکیه و بررسی آثار خطی فارسی، عربی و ترکی به همراه عکس‌برداری و تهیه میکروفیلم از تعدادی از آن‌ها در آن کشور حضور یافت. حضور در آن‌جا به قرار گرفتن ایشان در جایگاه رایزن فرهنگی ایران در ترکیه منجر شد. مجتبی مینوی بر روی تک تک کتاب‌های که می‌خرید، تاریخ خرید و نام‌اش را می‌نوشت. در نهایت با گشاده‌دستی کتاب‌خانه‌ی ۲۵ هزار جلد کتابی‌اش را به ملت ایران ارزانی داشت.
مجتبی مینوی و ایرج افشار هر دو بسیارخوان، بسیاردان و شیفته‌ی فرهنگ و ادب ایران بودند. دو کتاب نیز با هم منتشر کردند (وقف‌نامه ربع رشیدی و یادنامه ی ایرانی مینورسکی) و مراودات علمی آن‌ها تا آخر برجا بود. به دفعات همسفر شدند و در جلسات هفتگی در تهران هم از محضر یکدیگر بهره می‌بردند.
«نامه‌های مجتبی مینوی و ایرج افشار» کتابی ارزشمند و خواندنی است که خواننده را با فضای فرهنگی حاکم بر دوره‌ای از تاریخ ایران آشنا می‌کند.