کتاب حرف بزن، خاطره

Speak, Memory
خودزندگی نامه ی بازنویسی شده
کد کتاب : 13610
مترجم :
شابک : 978-6220101291
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 334
سال انتشار شمسی : 1400
سال انتشار میلادی : 1951
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 3
زودترین زمان ارسال : 14 آذر

معرفی کتاب حرف بزن، خاطره اثر ولادیمیر ناباکوف

کتاب حرف بزن،خاطره اثر نویسنده ای مشهور به نام ولادیمیر نابوکوف است. این کتاب شامل نوشته های جداگانه ای است که بین سالهای 1936 و 1951 برای اولین بار به چاپ رسیده اند.

ناباکوف این کتاب را به همسرش ورا تقدیم کرده است.
این کتاب زندگی او را از سال 1903 تا مهاجرت به آمریکا در سال 1940 را در بر می گیرد. در فصول اول خاطرات ناباکوف در جوانی شرح داده شده است.
ناباکوف در یک خانواده اشرافی در سن پترزبورگ زندگی می کرد که در همان ابتدای کتاب ما چیز هایی درباره سبک زندگی خانواده ی او متوجه می شویم . در ادامه، کتاب سالهایی از حضور وی در کمبریج و به عنوان بخشی از جامعه مهاجران روسیه در برلین و پاریس را به یاد می آورد.


قطعات بعدی زندگینامه او به صورت داستان های جمع آوری شده منتشر شده اند که هر فصل می تواند به تنهایی خواندنی باشد.
خانواده ناباکوف سه زبانه بودند و همین امر باعث شده بود که او در دوران کودکی اثاری را از براونینگ ، کیتس ، فلوبر ، ورلین ، ریمبو ، تولستوی و چخوف را بخواند. وی در جوانی زبان های اسلاوی و عاشقانه را در کالج ترینیتی ، کمبریج فرا گرفت و در سال 1922 مدرک ممتاز خود رادریافت کرد. در سال 1925 با ورا اسلونیم ازدواج کرد ، که از او یک فرزند داشت ، یک پسر به نام دیمیتری...

کتاب حرف بزن، خاطره

ولادیمیر ناباکوف
ولادیمیر ولادیمیروویچ ناباکوف، زاده ی 22 آپریل 1899 و درگذشته ی 2 جولای 1977، نویسنده ی رمان، داستان کوتاه، مترجم و منتقد چندزبانه ی روسی/آمریکایی بود.ناباکوف در خانواده ای ثروتمند و برجسته در شهر سن پترزبورگ به دنیا آمد و دوران کودکی و جوانی خود را در همین شهر گذراند. او در دوران نوجوانی، اولین تلاش های ادبی جدی خود را به ثمر رساند و در سال 1916، اولین مجموعه ی شعر خود را منتشر کرد.ناباکوف پس از نقل مکان به انگلستان، به کالج ترینیتی کمبریج راه یافت و ابتدا به مطالعه ی جانورشناسی و سپس به تحص...
نکوداشت های کتاب حرف بزن، خاطره
When he is writing about someone or something he loves, he is irresistible; when he is writing about someone or something he despises, he can manage to enlist one's sympathies, if only momentarily, for the object of his contempt
هنگامی که او در مورد شخصی یا چیزی که دوست دارد می نویسد ، مقاومت ناپذیر است.
 New York Review of Books New York Review of Books

قسمت هایی از کتاب حرف بزن، خاطره (لذت متن)
حرف بزن، خاطره با شرح روزهای کودکی نابوکوف آغاز می شود؛ روزهای پیش از انقلاب سرخ و پیش از آن که انقلاب آن ها را ناگزیر از مهاجرت کند. کتاب، چنان که نویسنده خود در مقدمه ی آن می گوید، مجموعۀ درهم تنیدۀ نظام مندی است از خاطراتی شخصی که گسترۀ جغرافیایی آن از روسیه تا آمریکا را در بر می گیرد. پیش از این هر فصل کتاب، به صورت مجزا، در نشریه ای به چاپ رسیده بود و حال نویسنده، تمام این فصول برآمده از گذشته اش را یک جا گرد آورده است. حرف بزن، خاطره مملو از ابداعات و ویژگی های خلاقانه ای است که آن را از خودزندگی نامه های موجود -حقیقی، کم وبیش حقیقی یا به عمد خیالی- کاملا مجزا می کند: اجتناب نابوکوف از پرگویی های بی شکل و بی هدف و عدم وابستگی به یادداشت های روزانه و همچنین دور شدن از روش های معمول خاطره نگاری، او را به سبک خاص خودش می رساند. در چنین سبکی است که قالب هنری غیرشخصی و یک قصه ی زندگی شخصی با یکدیگر تلاقی می کنند. او به سراغ دورترین نواحی گذشته اش می رود و مضامینی را به کار می گیرد که قابلیت شکل گیری در دنباله ای از جریان ها را دارند: مضامین، همان گونه که با زمان پیش می روند، نویسنده را به نواحی تازه ای از زندگی رهنمون می شوند. ترکیب الگوی هنری به کار رفته و قدرت مغلق خاطره در چنین پیش روی و حرکتی است که منجر به تولید سبک منحصر به فرد نویسنده می شود؛ سبکی که «به ظاهر بین علف ها و گل ها تا تخته سنگ گرمی سر می خورد که حسابی دورش می پیچد.»

نابوکوف برای نوشتن این کتاب، حافظه ای بسیار قدرتمند را احضار می کند و با وفاداری به حقایقی که به یاد می آورد -و پرهیز از تلاش برای ساختن خاطره نگاری ارزشمندی شبیه به آن هایی که به جا مانده اند- طرح خود را پیش می برد. نویسنده صداقت خود را با اعتراف به تردیدهایش نسبت به درستی بعضی خاطرات و -بعضا- به یاد نیاوردن اسامی ثابت می کند. او به خاطره اجازه می دهد تا آن چه را از دست داده در مکانی غیرمنتظره بازیابد و این تلاش را هم به مثابه ی بخشی از بافت داستان حفظ می کند.

تبعید یکی از اصلی ترین مضامینی است که کتاب به آن می پردازد. نابوکوف جوان، که پس از انقلاب کمونیستی شوروی، همراه با خانواده اش مجبور به مهاجرت از روسیه می شود، فقدان خاطره ای از دست رفته را تا آخر عمر با خویش می برد: خاطرۀ روزهای کودکی اش در روسیه. او مولفه های اصلی بلوغ خلاقه اش را برآمده از همان روزهای کودکی می داند. روزهایی که به محض بیدار شدن، چشم مشغول جست وجوی شکاف لای آفتاب گیرهای سفید می شد تا تلألویی بلند از درخششی شبنم گون را بیابد و به تمنای چنان صبحی پنجره را بگشاید. آن هم برای ولادیمیر ناباکوف هفت ساله ای که به هر آن چه در رابطه با قاب چهارگوشی از پرتو آفتاب حس می کرد اشتیاق عجیبی داشت.