کتاب New Moon

«ماه نو» (New Moon) دومین رمان از مجموعهٔ «گرگ‌ومیش» نوشتهٔ استفنی مه‌یر است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. اگر جلد نخست بر کشف رابطهٔ ناممکن میان بلا سوان و ادوارد کالن بنا شده بود، «ماه نو» آن رابطه را از نقطهٔ مقابل می‌آزماید: غیاب. مه‌یر شخصیتش را در موقعیتی قرار می‌دهد که چیزی که بخش بزرگی از هویت و امنیت عاطفی‌اش را بر آن بنا کرده، ناگهان از دسترسش خارج می‌شود. از این رو رمان، در کنار عناصر آشنای فانتزی عاشقانه، بیش از جلد نخست دربارهٔ سوگ، وابستگی و دشواری ساختن دوبارهٔ زندگی پس از فقدان است. خود مه‌یر نیز عنوان «ماه نو» را با تاریک‌ترین دورهٔ زندگی بلا مرتبط دانسته است. داستان بار دیگر در فورکس، شهر بارانی ایالت واشینگتن، جریان دارد. حادثه‌ای در ابتدای رمان ادوارد را به این نتیجه می‌رساند که حضور خانوادهٔ کالن زندگی بلا را بیش از حد در معرض خطر قرار داده است. جدایی حاصل از این تصمیم، نظم عاطفی بلا را فرومی‌ریزد. مه‌یر بخشی قابل‌توجه از رمان را به همین خلأ اختصاص می‌دهد و حتی در فرم روایت، عبور ماه‌هایی تقریبا تهی را به شکلی محسوس ثبت می‌کند. جهان فراطبیعی برای مدتی عقب می‌رود و مسئلهٔ اصلی تبدیل می‌شود به اینکه بلا بدون ادوارد چه کسی است. در همین فضای خالی، جیکوب بلک جایگاهی بسیار مهم‌تر از جلد نخست پیدا می‌کند. دوستی او با بلا نوع دیگری از رابطه را پیش می‌کشد: گرم‌تر، زمینی‌تر و در ظاهر کم‌خطرتر. اما «ماه نو» به‌تدریج جهان فراطبیعی مجموعه را نیز گسترش می‌دهد و افسانه‌ها و موجودات دیگری را وارد فورکس می‌کند. به این ترتیب دو شکل از تعلق در برابر بلا قرار می‌گیرند و آنچه در ابتدا داستانی دربارهٔ تحمل جدایی بود، به پرسشی دربارهٔ انتخاب، هویت و نوع زندگی مطلوب تبدیل می‌شود. یکی از نقاط قوت رمان، تغییر مرکز ثقل مجموعه است. غیبت طولانی ادوارد به مه‌یر اجازه می‌دهد بلا را بیرون از رابطهٔ اصلی ببیند و فضای اجتماعی و اسطوره‌ای فورکس را گسترش دهد. رابطهٔ بلا و جیکوب نیز از آن جهت موثر است که فقط مثلثی عاشقانه نمی‌سازد؛ دو امکان متفاوت برای تعلق را نمایندگی می‌کند. در عین حال همین ساختار یکی از نقاط آسیب‌پذیر اثر نیز هست: هویت بلا همچنان بیش از اندازه به روابط عاطفی او وابسته باقی می‌ماند و واکنش شدیدش به جدایی می‌تواند برای بعضی خوانندگان نشانهٔ عمق عشق و برای برخی دیگر تصویری مسئله‌دار از وابستگی عاطفی باشد. خود مه‌یر نیز به انتقادهایی از همین جنس دربارهٔ شخصیت بلا و نحوهٔ مواجههٔ او با فقدان پاسخ داده است. از نظر سبکی، «ماه نو» همچنان بر روایت اول‌شخص بلا، گفت‌وگوهای فراوان و دسترسی نزدیک به احساسات او متکی است. این نزدیکی برای مخاطبی که با شخصیت همدل می‌شود نیروی اصلی رمان است، اما گاه باعث تکرار احساسات و کندشدن ریتم می‌شود. مه‌یر در مقابل، با گسترش اسطوره‌شناسی مجموعه و ورود تهدیدهای تازه، بخش دوم رمان را به سوی تنشی آشکارتر حرکت می‌دهد. «ماه نو» زمانی جالب‌تر می‌شود که آن را فقط مرحلهٔ دوم یک داستان عاشقانه نبینیم. رمان پرسشی را پیش می‌کشد که از خون‌آشام‌ها و موجودات فراطبیعی مستقل است: اگر کسی چنان در تعریف ما از خودمان جا گرفته باشد که غیابش بخشی از هویت ما را نیز با خود ببرد، بازگشت به زندگی به معنای فراموش‌کردن اوست یا پیدا کردن بخشی از خود که پیش‌تر ندیده بودیم؟