کتاب فارسی نبلدم

«فارسی نبلدم» نوشته‌ی فردین آریش مجموعه روایت‌هایی با موضوع زندگی و تحصیل دانشجویان بین‌الملل در ایران است. در این کتاب، توصیف معاصر ایران، از زبان دانشجویانی از کشورهای گوناگون؛ ترکیه، هند، استرالیا، تونس، روسیه، فلسطین، سوریه، ژاپن، گینه، چین، عراق، سنگال و مراکش بیان شده است.
«فارسی نبلدم!» یک ناداستان در قالب خاطرات است که بر پایه‌ی گفت‌وگو و بازآفرینی تجربه‌های زیسته‌ی دانشجویان خارجی در ایران نوشته شده است. محور اصلی اثر مواجهه‌ی این دانشجویان خارجی با ایران از فاصله‌ای نزدیک است. هرکدام از این دانشجویان از خلال زندگی روزمره، دانشگاه، خوابگاه، خیابان، سفر، غذا، آیین‌ها و گفت‌وگوهای ساده، تصویری از ایران می‌سازند که هم آشناست و هم غافلگیرکننده. هر روایت، ایران را از پنجره‌ای دیگر نشان می‌دهد. تجربه‌ی دانشجویان بین‌الملل از تحصیل و زندگی در دانشگاه‌ها و شهرهای مختلف ایران، علاوه‌بر فرصتی که به آن‌ها برای شناخت بی‌واسطه و بدون روتوش ایران و ایرانی می‌دهد، تصویری از نوع تعامل ‌ما با دیگری را نیز برجسته می‌کند. این کتاب ناداستان از زاویه‌ی نگاه کسانی نوشته شده است که از کشورها و فرهنگ‌های مختلف به ایران آمده‌اند و در برخورد با زبان فارسی، دانشگاه، شهرها و آدم‌ها تصویری متفاوت از زندگی روزمره در ایران می‌سازند. ایران در این روایت‌ها نه از پشت آمار و شعار، بلکه از دل تجربه‌های شخصی دیده می‌شود؛ از سوءتفاهم‌های زبانی و شوخی‌های فرهنگی تا دلبستگی‌هایی که به‌تدریج شکل می‌گیرند. یکی از این دانشجویان دلبستگی خودش به ایران را این‌طور روایت می‌کند: «این تصویر را از زندگی‌ام در ایران خیلی دوست دارم. تابستان می‌شود و خوابگاه خلوت است. تنها من و چند نفر از بچه‌های خوابگاه می‌مانیم. بعد در بالکن اتاق‌مان همگی می‌نشینیم دور هم و چای می‌خوریم و از آن بالا به تهران نگاه می‌کنیم. پیامبر (ص) می‌فرماید: اگر کسی چهل روز با قومی باشد جزو آن‌ها می‌شود. با این حساب حالا من هم یک ایرانی‌ام. هرچند بعضی از دوستان ایرانی‌ام می‌گویند: تو حتی از ما هم ایرانی‌تری!»
خط مشترک همه‌ی روایت‌ها؛ تجربه‌ی روبه‌روشدن با «دیگری» و بازشناختن «خود» از خلال آن است، اما هر روایت حال‌وهوای خاص خودش را دارد. یکی از فوتبال و خاطره‌های جمعی ایرانی‌ها می‌گوید، دیگری از آوارگی و وطن، یکی از ادبیات و دیگری از تفاوت‌های فرهنگی و تجربه‌ی زندگی دانشجویی.
«وقتی خداداد عزیزی توپ را وارد دروازه استرالیا کرد»، «میدان فلسطین»، «فارسی خوب نبلدم»، «من بچه بندرعباس هستم»، «از چین تا باراجین»، «ایرانی‌تر»، «مگر سوریه هم شیراز دارد»، «بهترین سخنگو»، «النا در سرزمین عجایب»، «مسافری از هند»، «نه مراکشی نه ایرانی؛ هم مراکشی هم ایرانی»، «علی ژاپنی» و «سفر عمر» عناوین روایت‌های این کتاب هستند.
«فارسی نبلدم» ناداستانی است که مخاطب می‌تواند از خلال توصیف ایران معاصر، از زبان دانشجویانی از کشورهای گوناگون، تصویری واقعی از خودش را ببیند.