کتاب آوای سیرن‌ها

«بیایید با داستانی از سفر اودیسئوس آغاز کنیم. در کتاب دوازدهم اودیسه، قهرمان ما در آستانه ترک جزیره الهه‌ی سیرس است که او را با توصیه‌ای حیاتی برای عبور از خطرات پیش رویش راهنمایی می‌کند. او با لحنی محکم به اودیسئوس هشدار می‌دهد: «ابتدا به سرزمین سیرن‌ها خواهی رسید؛ آن‌هایی که هر کس را که به آن‌ها نزدیک شود، مسحور می‌کنند. اگر کسی بی‌احتیاطانه بیش از حد به آن‌ها نزدیک شود و آوازشان را بشنود هرگز به خانه بازنخواهد گشت. زیرا سیرن‌ها در دشتی سبز نشسته و با آواز دلنشینشان او را به مرگ می‌کشانند. در اطرافشان انبوهی از استخوان‌های مردگان انباشته شده است. با گوشت‌هایی که هنوز از آن‌ها جدا نشده‌اند.» اودیسئوس با دقت گوش می‌دهد. در حالی که سیرس به او نقشه‌ای برای نجات می‌دهد: «گوش‌های خدمه‌ات را با موم پر کن تا صدای سیرن‌ها را نشنوند و خود را به دکل کشتی ببند تا زمانی که با ایمنی از کنار آن‌ها عبور کنید.» اودیسئوس این توصیه را دقیقا اجرا می‌کند. همان‌طور که انتظار می‌رفت، وقتی آواز سیرن‌ها به گوشش می‌رسد، از خدمه‌اش می‌خواهد که او را باز کنند تا بتواند آن‌ها را دنبال کند. اما خدمه، همان‌گونه که دستور گرفته‌اند، او را نادیده می‌گیرند تا زمانی که کشتی از محدوده‌ی شنیدن آواز آن‌ها خارج شود.»