کتاب بولوار دل های شکسته

«بلوار دل‌های شکسته» نوشته‌ی پرویز دوائی مجموعه‌ای از 15 داستان‌ کوتاه این منتقد قدیمی سبنماست. داستان‌هایی که حال و هوایی عاشقانه و نوستالژیک دارند.
داستان‌ها در واقع قطعه‌های عاشقانه هستند؛ خیال‌هایی درباره عشق‌های کوتاه و گذرا و بی‌فرجام و گاه بدفرجام. دوایی اغلب راوی و توصیف کننده‌ی عشق‌های بی‌وصال است. ستایش عشق و زیبایی و رویا را می‌توان کامل‌ترین توصیف داستان‌های این کتاب و بسیاری از آثار دوایی دانست. قصه‌های او هرچند که دنیاها و روندهایی معمولا تکراری دارند اما مخاطب می‌تواند حس‌هایی به شدت انسانی در آن‌ها پیدا کند که گوشه‌ای از درون او را قلقلک بدهد. هوشنگ گلمکانی، از عاشقان و شیفتگان پرویز دوایی، برای این کتاب مقدمه‌ای با عنوان «در ستایش عشق و زیبایی و وفا» نوشته و معتقد است: «عاشقانه‌های دوابی اغلب بی‌کلام هستند و در نگاه و خیال، خلاصه می‌شوند، بس که معشوق‌های خیال او اثیری و افسانه‌ای‌اند و در عینیت و وصال فرو‌می‌ریزند.»
دوایی که نام و یادش با سینما و درک منحصر به فردش از «نقد سینما» گره خورده حالا دیگر بیش از نیم قرن است که جلای وطن کرده و در شهر زیبای پراگ ساکن شده است. او در پراگ، داستان نوشتن را کشف کرد و موفق شد زبان و روایتی بیافریند که علاوه بر فارسی درخشان و خوش‌آهنگش، حاوی نوعی مفاهیم شاعرانه و نوستالژیک است. او نوعی خاص از روایت را می‌سازد که در آن زبان شاعرانه با دغدغه‌های حسی و عاطفی عجین می‌شود و ذهن مخاطب را از تصاویری پر می‌کند که در آن‌ها مفهوم «از دست رفتن» نقش اصلی را بازی می‌کند.
داستان «بلوار دل‌های شکسته» که نام کتاب از آن گرفته شده است، ماجرای مردی است که سال‌ها، احساسات خود را از شور و عشق فراموش کرده. او که برای دیدن فیلم به جشنواره‌ای رفته است، در آن‌جا، با دختری آشنا می‌شود که عشق و شور و مستی را در او بیدار می‌کند. دختر مأمور پذیرایی از میهمانان جشنواره است و مکانی که دختر در آن قرار دارد، برای مرد تبدیل به محلّی لذت‌بخش و خاطره‌آفرین می‌شود. «... آن‌قدر رفت ‌و ‌آمد و چایی آورد و آب معدنی آورد و میز را تمیز کرد و پرسید: چه می‌خواهید؟ چیز دیگری لازم ندارید؟ که در یک نوبت از سه، چهار نوبت، عاقبت از روی کاغذ و بساطی که جلویم بود، سربرداشتم و قدری بیشتر از معمول توقف کردم بر لبخندش، اقامت کردم در خنده چشم‌هایش...»
«بلوار دل‌های شکسته» قطعات داستانی عاشقانه و نوستالژیک هستند که خواننده از آن‌ها لذت می‌برند، به‌خصوص علاقمندان به سبک خاص پرویز دوایی.