کتاب ایستگاه آبشار

«ایستگاه آبشار» نوشته‌ی پرویز دوایی مجموعه‌‌ای شامل بیست و هفت داستان کوتاه است که به روایت خاطرات کودکی و نوجوانی او می‌پردازد.
پرویز دوایی پس از سال‌ها اقامت در پراگ هنوز با ذهنی شفاف خاطرات کودکی و نوجوانی را چنان با جزییات حیرت‌انگیزش به یاد می‌آورد که گویی همه‌چیز، همین دیروز اتفاق افتاده است. نوشته‌های داستانی او ثبت لحظه‌های ظریف و گذرا و احساس‌های دوران کودکی و نوجوانی اوست که با لحنی تاثیرگذار و آمیخته با دریغ و حسرت، و نثری هوش‌ربا و پرمایه روایت می‌شوند. ورود به دنیای داستانی پرویز دوایی، یعنی قدم گذاشتن در مسیر خاطراتی مشترک که در زندگی همه‌ی آدم‌ها ریشه دارد. خواننده خود را در میان کوچه‌ها، خانه‌ها و آدم‌هایی می‌یابد که گویی بخشی از گذشته‌ی خود او هستند. «ایستگاه آبشار» همچون آیینه‌ای است که گذشته‌ی ما، رویاهای ناتمام و احساسات لطیف و فراموش شده را بازتاب می‌دهد و حس نوستالژی و همدلی خواننده را برمی‌انگیزد. دوایی خاطرات جمعی و ناگفته‌های یک نسل را بازگو می‌کند. طنز ظریف و گاه تلخ، در کنار فضاسازی ملموس داستان‌ها خواننده را با خود همراه می‌کند و او را به گذشته می‌برد. نویسنده گذشته را نه به مثابه‌ی یک موزه‌ی غبارگرفته، بلکه به عنوان جریانی زنده و پویا، پر از بوها، رنگ‌ها و صداها روایت می‌کند. نثر شاعرانه و مملو از جزئیات حسی همراه با بهره بردن از زبان محاوره در کنار زبان ادبی به داستان‌ها رنگ و بوی زندگی واقعی را ‌داده است.
«ایستگاه آبشار» داستانی که نام مجموعه از آن گرفته شده، نمادی از سفر، انتظار و برخورد سرنوشت‌هاست. «ایستگاه آبشار» می‌تواند مکانی برای دیدارها، جدایی‌ها، یا آغاز اتفاقاتی باشد که مسیر زندگی شخصیت‌ها را تغییر می‌دهد. «خانه‌ی اعیانی‌ها» اختلاف طبقاتی و شکاف میان دو دنیای متفاوت را روایت می‌کند. راوی همراه مادرش، گاه‌گاهی به خانه خویشاوندان اعیانی خود می‌رود. خانه‌هایی با معماری متفاوت، باغ‌های دلربا و فضایی دور از هیاهوی محله‌های پایین شهر که برای راوی نمادی از دنیایی دیگر و دست‌نیافتنی است. داستان «چرخ خیاطی» یکی از زیباترین قصه‌های این مجموعه است؛ نمادی از زندگی، تلاش و روزمرگی در یک خانواده. راوی، با توصیف دقیق و حسی چرخ خیاطی مادرش و صدای آرامش‌بخش آن، نه تنها یک شیء، بلکه تمام خاطرات و احساسات مربوط به حضور مادر را به تصویر می‌کشد. صدای چرخ، برای راوی به معنای حضور و سلامت مادر است و وقتی این صدا نباشد، دلشوره و نگرانی وجود او را فرا می گیرد.
«ایستگاه آبشار» تصویری روشن و درخشان از گذشته به دست می‌دهد که آمیخته با حس دلتنگی است، مجموعه خواندنی و جذاب برای علاقمندان به نوشته‌های پرویز دوایی.