در بسیاری از نظامهای آموزشی، هنوز شادی و سلامت روان دانشآموزان کمتر از آنچه سزاوارشان است دیده میشود. برنامهریزی آموزشی بیشتر بر محتواهای تحصیلی، امتحانها و مهارتهای درسی متمرکز است، در حالی که شواهد پژوهشی در دو دهه اخیر نشان میدهد سطح شادی، امید، انگیزه و احساس امنیت روانی دانشآموزان، بهطور مستقیم بر یادگیری، پیشرفت تحصیلی، روابط اجتماعی و حتی سلامت جسمی آنان تأثیر میگذارد. مدرسهای که در آن دانشآموز احساس احترام، امنیت، ارزشمندی و تعلق نکند، هرچقدر هم مجهز و پرمحتوا باشد، نمیتواند آیندهساز حقیقی تربیت کند.
امروز دانشآموزان با جهان پیچیدهتری از نسلهای پیشین روبهرو هستند؛ دنیایی که با شبکههای اجتماعی، رقابتهای آموزشی، دغدغههای خانوادگی، فشارهای اقتصادی و سرعت بالای تغییرات تکنولوژیک همراه است. در چنین شرایطی، مدرسه باید نهتنها مراکز یادگیری، بلکه پناهگاههای امن روانی باشند؛ محیطهایی که کودکان در آن احساس کنند میتوانند رشد کنند، اشتباه کنند، بیاموزند، دوست پیدا کنند و در نهایت، «خود» باشند.
کتاب حاضر، تلاش میکند به این پرسش بنیادین پاسخ دهد:
چگونه میتوان مدرسهای ساخت که دانشآموزان دوستش داشته باشند؟
پاسخ به این پرسش، ساده نیست و به عوامل پیچیدهای وابسته است: ویژگیهای فردی دانشآموزان، سبک فرزندپروری خانواده، فضای فیزیکی مدرسه، نوع مدیریت، رفتار معلمان، روابط همسالان، برنامه درسی، رویدادهای مدرسه، نحوه مواجهه با فناوری و دهها عامل دیگر. هدف این کتاب، ارائه یک نگاه نظاممند و علمی به همه این عناصر است؛ نگاهی که بتواند راهکارهای عملی، ملموس و قابل اجرا در اختیار مدارس، مدیران، معلمان و حتی والدین قرار دهد.
سمیه محمدی نویسنده ایرانی متولد سال 1358 میباشد.