آیا عارف ناگزیر باید از جماعت ایمانداران دور شود تا به خدا نزدیک شود، یا تجربهی درونی او میتواند از دل همان جماعت برخیزد و دوباره به آن بازگردد؟ این پرسش، رشتهای است که در سراسر کتاب «عارفان مسیحی» (The Mystics of the Church) نوشتهی اولین آندرهیل دنبال میشود. آندرهیل (۱۸۷۵ـ۱۹۴۱) پژوهشگر و نویسندهی انگلیسی و از اعضای کلیسای آنگلیکن بود و سالها دربارهی عرفان نوشت. این کتاب مسیری تاریخی را از زمان پولس قدیس تا سدهی بیستم طی میکند و در هر دوره سراغ چهرهها و جریانهای همان دوره میرود. فصلها با عرفان در کتاب مقدس و کلیسای نخستین آغاز شده و بعد به سدههای آغازین قرون وسطی، عرفان فرانسیسی، عارفان انگلیسی قرون وسطی و عرفان آلمانی و فلاندری میرسند. پس از آن نوبت به «دو کاترین»، عرفان اسپانیایی و عرفان فرانسوی قرن هفدهم است. در بخش مربوط به پروتستانها، آندرهیل اثر یاکوب بومه را در میان کوئیکرها دنبال میکند و از رهگذر ویلیام لاو تا جنبشهای انجیلی و تراکتاری سدههای هجدهم و نوزدهم پیش میرود. کتاب با نگاهی به عارفان مدرن بسته میشود. از میان چهرههای کتاب، آگوستین قدیس را میتوان نام برد که نوشتههایش به شکلگیری فهم کلیسا از سرشت عرفانی خود کمک کرد، و فرانسیس آسیزی که مثال زندگیاش برای بسیاری الهامبخش بود. آندرهیل خواسته نشان دهد عرفان مسیحی در طول تاریخ چگونه شکل گرفته و بر کلیسا اثر گذاشته است و همزمان به رشد معنوی هر عارف، کشمکشهای درونی، دستاوردها و تأثیرش نیز میپردازد. در نگاه او عارفان اعضایی «حیاتبخش» در پیکر کلیسا هستند؛ پس عرفان در این کتاب گریز فردی از جماعت نیست و تجربهای است که در متن زندگی دینی مشترک جا دارد. نثر کتاب «عارفان مسیحی» برای خوانندهی غیرمتخصص نوشته شده و میکوشد تجربهی کسانی را که زندگی معنوی کلیسا را غنا بخشیدهاند روشن کند. در ضمن چون روایت کتاب بر پیوند عارف و کلیسا تکیه دارد، خوانندهی علاقهمند به رابطهی تجربهی دینی فردی و نهاد دینی نیز در آن مطلب فراوان مییابد.
درباره اولین آندر هیل
اولین آندرهیل نویسنده و صلحطلب کاتولیک انگلیسی بود که بهخاطر آثار متعددش در زمینه دین و اعمال معنوی، بهویژه عرفان مسیحی، شهرت داشت. معروف ترین او عرفان است که در سال 1911 منتشر شد.