کتاب راهکارهای عملی یاد حضرت بقیه الله الاعظم(علیه السلام)

غفلت و روزمرگی، زندگی انسان ها را احاطه کرده است. دلدادگی به معشوق های آنی و فانی، دل ها را اسیر خویش ساخته، خدا و توجّه به آن، غریب ترین چیزی است که انسان به دنبالش بگردد. غرب در اوهام ترقی و پیشرفت، معنویت را قربانی کرده و مسلمانان هم، به ظاهر غرب فریفته شده هر روز در فکر الگوگیری غلط از غرب افتاده اند. ادامه این راه، چیزی نیست جز رفتن در منجلاب فساد و غفلت از مسائل معنوی و انسانی.

خداوند متعال که همیشه انسان ها را به ذکر و یاد خویش دعوت نموده است و در میان مخلوقاتش، بنده ای را قرار داده که دائما به ذکر او مشغول است، هدفش دوری انسان ها از غفلت و بیراهه روی بوده است.

یاد خدا، آرامش دل هاست و انسان ها همه به دنبال آرامش هستند، امّا راه را کج رفته اند و خویش را با معبودهای ساختگی، تسکین موقت داده اند.

مقدمه را در چند جهت طراحی می کنیم:

جهت اوّل: آرامش واقعی در پرتو یاد و توجّه واقعی خدای عالمیان حاصل می شود و به خاطر همین است که خداوند در قرآن کریم،

کثرت هیچ امری را نخواسته است؛ جز ذکر و یاد خودش.

برای معبود واقعی، انجام دادن اعمال خوب تر از زیاد انجام دادن آن است. لذا فرمود:

«الّذی خلق الْموْت والْحیوه لیبْلوکمْ أیکمْ أحْسن عملا» نفرمودعلیهم السلام اکثر عملا، چرا که روح عمل و اثرات مثبتی که از توجّه و قصد قربت حاصل می شود، می تواند ما را به جایی برساند. امّا در مورد یاد محبوب و ذکر شیرینش، به کثرت روی آورد و ذکر کثیر را خواسته است.

«یاأیها الّذین آمنوا اذْکروا اللّه ذکْرا کثیرا»

و تنهایی این مورد و حصرش در کثرت در روایات هم تذکّر داده شده است.

امام صادق علیه السلام فرمود:

هر چیزی حدّ دارد که در آنجا به پایان می رسد؛ مگر یاد خدا که آن را حدّی پایان پذیر نیست.