ادبیات داستانی قرآن با سایر ادبیات داستانی ، تفاوت اساسی و عمده دارد. زیرا قصههای قرآن و انبیا جنبه حقیقی دارند. افزون بر آن ، حامل پیامها و درسهای سازنده و عبرتهای آموزنده میباشند.
بیان شیوا و شیرین معارف الهی و دستورات زندگی در قالب قصهها و عبرت گرفتن از سرگذشتها و زندگی گذشتگان و به طور کلی به خدمت گرفتن هنر و قالب داستانی برای مطرح کردن و عرضه نمودن مضامین عالی انسانی، در نوع خود کم نظیر است.
تاریخ شاهد ظهور داستان سرایان و قصهگویان بزرگی بوده که سالیان سال ، رنج و مشقت این رشته از هنر و ادبیات را تحمل نمودهاند که رفته رفته به بایگانی تاریخ سپرده شدهاند و از طراوت و حلاوت آثاری که خلق کردهاند ، خبری نیست. اما از زمان نزول قرآن مجید این تحفهی خداوندی تا کنون و تا قیام قیامت قصه های قرآن و انبیا حرف اول را میزنند.
بزرگان زیادی پیرامون قصه های قرآن و انبیاء، کتابهای متعددی نوشتهاند و خوشبختانه هرکدام موفق و جذاب هستند و هیچگاه کهنه نشده و از جذابیت آنها کاسته نشده است، چرا که این ادبیات با سرشت و فطرت انسان سنخیت کامل داشته و خالق عظیم انسانها، از این راز و رمزها اطلاع کامل دارد.
تفسیر علی بن ابراهیم درباره کلام خدای متعال که فرمود: (طهّرا بیْتی) از امام صادق(علیهالسلام) روایت کرده که: مشرکان را از آنجا دور کنید و برانید، زمانی که ابراهیم(علیهالسلام)، خانه کعبه را بنا کرد و مردم، مراسم حج را به جا آوردند، خانه کعبه از دیدار با مشرکین و وجود بدبوی آنها به درگاه الهی گلایه کرد، خداوند متعال به کعبه وحی کرد: «ای کعبه! آرام بگیر که هر آینه من در آخر الزمان، مردمی را برمیانگیزم که دندان خود را خلال نموده و با شاخه درخت، مسواک میزنند». در اینجا شاخه درخت، شامل چوب اراک و غیر آن میشود و در روایات دیگر به چوب اراک تصریح شده، ولی اراده عموم در اینجا جایز است و هر آینه مسواک زدن با مطلق شاخه درخت مستحب است، اگرچه چوب اراک، بهتر است، بلکه حتی مسواک زدن با انگشتان نیز مستحب است، اگر چه در کمترین درجه فضل و مستحبات باشد.