کتاب کمک به فرزندم برای کنترل خشم

کتاب «کمک به فرزندم برای کنترل خشم» نوشته‌ی استفانی کوتوریه از آن دسته کتاب‌هایی است که مستقیم می‌رود سراغ لحظه‌ای که هر خانواده‌ای کم‌وبیش آن را تجربه کرده: کودکی که ناگهان از کوره در می‌رود، جیغ می‌کشد، زمین می‌نشیند یا در را می‌کوبد و والدینی که نمی‌دانند در آن لحظه باید چه بکنند. کوتوریه که در حوزه‌ی همراهی با هیجان‌های کودکان فعالیت می‌کند، همین موقعیت آشنا را نقطه‌ی آغاز کتابش قرار داده و از دل آن، نگاهی تازه به موضوع خشم کودکانه ارائه می‌دهد؛ نگاهی که خشم را نه یک نافرمانی یا لجبازی، بلکه واکنشی طبیعی در برابر ناکامی، خستگی یا ناتوانی در بیان نیازها می‌داند.
محور اصلی کتاب حول این پرسش می‌چرخد که چرا کودکان در برابر محدودیت یا مخالفت، این‌قدر شدید و گاه غیرقابل‌کنترل واکنش نشان می‌دهند و والدین چطور می‌توانند بدون فریاد و تنبیه این لحظات را از سر بگذرانند. نویسنده تلاش می‌کند تفاوتی روشن میان «احساس خشم» و «رفتاری که از دل خشم بیرون می‌زند» ترسیم کند؛ کودک حق دارد عصبانی شود، اما باید کم‌کم بیاموزد که چگونه این هیجان را بدون آسیب زدن به خود یا اطرافیانش نشان دهد. برای همین کتاب به‌جای تمرکز بر آرام‌کردن سریع کودک در بحبوحه‌ی یک قشقرق، بیشتر به این می‌پردازد که چطور می‌شود توانایی شناخت و بیان هیجان را در او پرورش داد. تمرین‌هایی مانند شناسایی نشانه‌های بدنی خشم، نام‌گذاری آن احساس، فاصله‌گرفتن موقت از موقعیت تنش‌زا و استفاده از تنفس یا آرام‌سازی، بخش عملی و کاربردی کتاب را تشکیل می‌دهند و به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که والد و کودک بتوانند آن‌ها را در فضای خانه و در دل زندگی روزمره تجربه کنند.
کوتوریه یادآوری می‌کند که کودکان به‌ویژه در سال‌های نخست زندگی، هنوز مهارت لازم برای تنظیم هیجان‌های خود را کامل نیاموخته‌اند و بخش زیادی از این یادگیری از طریق رابطه با بزرگسالان و الگوبرداری از رفتار آن‌ها شکل می‌گیرد و به همین دلیل این کتاب همان‌قدر که به کودک نگاه دارد، به والد هم نگاه می‌کند؛ به اینکه او در لحظه‌ی طغیان کودک چه واکنشی نشان می‌دهد و چطور می‌تواند بدون از‌دست‌دادن آرامش خودش، همراه فرزندش بماند. این رویکرد دوسویه تمرکز کتاب را از یک دستورالعمل خشک برای «کنترل بدرفتاری» به سمت گفت‌وگویی صمیمی‌تر میان والد و کودک می‌برد. کوتوریه در این اثر نه قصد دارد خشم را از کودک بگیرد و نه او را وادار به «خوب رفتار کردن» کند؛ هدفش این است که کودک به‌مرور یاد بگیرد خشمش را بشناسد، درباره‌اش حرف بزند و راهی سازنده‌تر برای نشان‌دادن آن پیدا کند.