کتاب بهترین داستان های ژاپنی

«بهترین داستان‌های ژاپنی» به انتخاب نشر پنگوئن را «جی روبین» مترجم و پژوهش‌گر برجسته‌ی ادبیات ژاپن و از مترجمان آثار هاروکی موراکامی، گردآوری و ویرایش کرده است.
کتاب مقدمه‌ای به قلم هاروکی موراکامی با عنوان جذاب «از هاراگیری تا گداخت هسته‌ای» دارد. موراکامی در این مقدمه برخلاف انتظار، خودش را راهنما یا متخصص جامع ادبیات ژاپن معرفی نمی‌کند. او صادقانه می‌نویسد که در جوانی چندان با ادبیات مدرن ژاپن ارتباط نداشته و بیش‌تر مجذوب ادبیات غرب بوده است. حتی برای مدتی گمان می‌کرد بخش بزرگی از داستان‌نویسی ژاپن با روحیه و سلیقه‌ی او سازگار نیست. موراکامی تأکید می‌کند که کتاب‌خواندن عملی شخصی است و هیچ‌کس نمی‌تواند ذائقه‌ی خواننده را درست یا غلط بداند. او سال‌ها بعد و پس از تثبیت جایگاهش به‌عنوان نویسنده، دوباره به داستان‌های ژاپنی بازمی‌گردد؛ اما همچنان می‌پذیرد که بسیاری از نویسندگان و داستان‌های این مجموعه برای خودش نیز تازه بوده‌اند. از نظر او همین ناشناختگی امتیاز است، زیرا امکان مواجهه‌ای آزاد، بدون پیش‌داوری و فارغ از سلسله‌مراتب رسمی ادبی را فراهم می‌کند.
ژاپن را در ایران بیش‌تر با نام‌هایی چون هاروکی موراکامی، کازوئو ایشی‌گورو، یوکیو میشیما و یاسوناری کاواباتا می‌شناسیم؛ اما ادبیات ژاپن جهانی بسیار گسترده‌تر، متنوع‌تر و شگفت‌انگیزتر از چند چهره‌ی مشهور آن دارد. «بهترین داستان‌های ژاپنی» خواننده را با همین جهان ناشناخته آشنا می‌کند. جهانی که از سنت سامورایی و هاراگیری آغاز می‌شود و تا بمباران اتمی، زلزله، سونامی، زندگی شهری، تنهایی انسان معاصر و فاجعه‌ی نیروگاه‌های هسته‌ای ادامه می‌یابد. داستان‌ها نه براساس شهرت نویسندگان، بلکه با هدف نشان دادن تنوع تاریخی، فرهنگی و ادبی ژاپن انتخاب شده‌اند. به همین دلیل در کنار نویسندگان شناخته‌شده‌ای چون ریونوسوکه آکوتاگاوا، ناتسومه سوسه‌کی، یوکیو میشیما، یاسوناری کاواباتا، کنزابورو اوئه، بانانا یوشیموتو و هاروکی موراکامی با نویسندگانی روبه‌رو می‌شویم که بسیاری از خوانندگان فارسی‌زبان احتمالا برای نخستین بار نام و آثارشان را می‌خوانند.
یکی از امتیازهای مهم دیگر کتاب ساختار موضوعی آن است. داستان‌ها در بخش‌هایی چون «ژاپن و غرب»، «سلحشوران وفادار»، «زنان و مردان»، «طبیعت و خاطره»، «زندگی مدرن و دیگر چیزهای دور از منطق»، «وحشت» و «فجایع طبیعی و انسانی» کنار هم قرار گرفته‌اند. این چینش، کتاب را از یک مجموعه‌داستان معمولی فراتر می‌برد و آن را به روایتی ادبی از تاریخ اجتماعی و روانی ژاپن تبدیل می‌کند. این کتاب نقشه‌ای ادبی از ژاپن است؛ کشوری که بارها ویران شده، از نو برخاسته و تجربه‌های تاریخی خود را به داستان‌هایی ظریف، غریب، هراس‌آور و گاه تکان‌دهنده تبدیل کرده است.
«بهترین داستان‌های ژاپنی» مخاطبان را با مجموعه‌ای متنوع از داستان‌های کوتاه ژاپنی، چه به لحاظ سبک و چه به لحاظ مضمون، آشنا می‌کند.