تلگرافی از طرف وزارت جلیلهٔ امور خارجه خطاب به حکومت مازندران رسیده که حتما بنده به استرآباد بروم و به هر وسیلهایست ترضیهٔ خاطر مأمورین دولت امپراطوری را فراهم نمایم. در صورتی که خاطر مقدس مستحضر است که اساسا بنده و امثال بنده معمول و معقول نیست که با مأمورین سیاسی خارجه طرح الفت و دوستی بنمایم؛ بهجهت اینکه امورات سیاسی مختص دولت است و لاغیر. بعلاوه رضایت مأمورین اجنبی منوط به خیانت بنده و امثال بنده نسبت به مملکت و ملت است… بنده هم مایل به ملاقات اجانب نیستم و چندان علاقهمند به داشتن یکچنین شغلی نخواهم بود؛ لهذا از مقام رفیع استدعا مینمایم اجازه مرحمت شود به سوادکوه خانهٔ خود رفته مشغول امورات رعیتی شود و برای امر قشون مازندران هم هر کس را دولت تعیین و انتخاب فرماید بنده هم از هیچگونه مساعدت خودداری نخواهم نمود.
از نامهٔ امیرموید سوادکوهی به صمصامالسلطنه