این کتاب بر شانه سه پیشفرض استوار است. نخست آنکه تربیت امری تکساحتی نیست؛ ساحتهای شناختی، هیجانی، اخلاقی، اجتماعی و زیسته درهمتنیدهاند و هر طرح آموزشی اگر یکی از این ساحتها را نادیده بگیرد، به نتیجههای شکننده میانجامد. دوم آنکه مدرسه در خلأ عمل نمیکند؛ خانه، محله، نهادهای مدنی، رسانهها و سیاستهای کلان، اقلیم یادگیری را میسازند و هر بهبود پایدار نیازمند همسویی این نیروهاست. سوم آنکه نظریه و عمل باید با گفتوگویی دوسویه به هم نزدیک شوند؛ پژوهشهای معتبر وقتی ارزش مییابند که در بافت کلاس و مدرسه به تصمیمهای کوچک اما اثرگذار تبدیل شوند، و تجربههای میدانی نیز زمانی ماندگار میشوند که زبان تحلیلی بیابند و به بدنه دانش حرفهای بیفزایند.
مهناز قریشی متولد سال 1363 می باشد.