تناقض تلخ حرفهای است که کمتر به آن پرداخته شده است.
هنر تئاتر، پیش از آنکه یک هنر اجرایی باشد، آیینهای تمامنما برای بازتاب لایههای پنهان وجود انسان است. وقتی کارکنان بیمارستان پشت صحنهای امن و بیدردسر، نقشهایی غیر از نقش همیشگی خود را بازی میکنند، اتفاقی شگرف رخ میدهد: اضطراب فروخورده، تبدیل به کلمه میشود. خستگی مزمن، در قالب شخصیتی دیگر روایت میشود. ناامیدی، با لبخندی بر صحنه رنگ میبازد. و همدلی، از ورای دیالوگها میان بازیگران جاری میشود. نمایشنامهخوانی سازمانی، نه یک تفنن هنری، که یک روش علمی بازتوانی روحی جمعی است. این روش، به کارکنان اجازه میدهد تا بدون ترس از قضاوت، خودشان را در دیگری ببینند، از چشم دیگری به خود نگاه کنند و در نهایت، نبض گمشده معنا را در کارشان دوباره حس کنند.
شیرین عباسی ؛ متولد 1376 ؛ فعال هنری و نویسنده ایرانی است.