نویسنده در این کتاب توضیح میدهد که این حکومتها، با وجود تفاوتهای ایدئولوژیک و فرهنگی، در زمینههایی مانند تجارت، جابهجایی منابع مالی، فناوریهای نظارتی و تبلیغات سیاسی منافع مشترکی دارند. این همکاریها از مبادلات اقتصادی و انتقال تجهیزات امنیتی تا انتشار پیامهای تبلیغاتی و سرکوب مخالفان را در بر میگیرد. به باور اپلباوم، هدف این شبکهها بیش از پیروی از یک ایدئولوژی واحد، تأمین قدرت، ثروت و مصونیت اعضای آنهاست.
کتاب همچنین به نقش فناوریهای دیجیتال در گسترش ابزارهای نظارت و کنترل اجتماعی میپردازد و نشان میدهد چگونه امکاناتی که زمانی در خدمت گسترش آزادی اطلاعات و دموکراسی تصور میشدند، به ابزارهایی برای محدود کردن آزادیهای سیاسی تبدیل شدهاند. اپلباوم در ادامه، نقش کشورهای دموکراتیک در تقویت ناخواسته این شبکهها را بررسی میکند و استدلال میکند که تحریمهای اقتصادی و محکومیتهای بینالمللی بهتنهایی برای مقابله با خودکامگی معاصر کافی نیستند. او با ارجاع به ایده مهار اتحاد جماهیر شوروی در دوران جنگ سرد، بر ضرورت بازنگری در راهبردهای مقابله با حکومتهای اقتدارگرا تأکید میکند.
آن اپلباوم، روزنامهنگار و تاریخنگار، در آثار خود به تاریخ و تحولات اقتدارگرایی، کمونیسم و دموکراسی میپردازد. «اتحادیه خودکامگان» تلاشی است برای توضیح اینکه حکومتهای خودکامه چگونه فراتر از مرزهای خود با یکدیگر پیوند برقرار میکنند و از این ارتباطات برای تداوم قدرت خود بهره میگیرند.