کتاب وصیت پروفسور هللر

هاسمیک چارنتس زاده‌ی ۱۹۵۶ در ایروان و نوه‌ی شاعر نامدار ارمنی، یقیشه چارنتس، است. او که دانش‌آموخته‌ی کارگردانی از دانشکده‌ی سینما و تئاتر ایروان بود نخستین مجموعه‌‌اشعارش را در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد. چارنتس که سال‌های پایانی عمرش را در هلند گذراند جایی نوشته است: «من هاسمیک چارنتس هستم... سرنوشت چنین خواست که در یک شهر کوچک اروپایی زندگی کنم، جایی که آسمانش خاکستری و خورشیدش سرد است... روزها به هزارویک کار بیهوده و بی‌اهمیت مشغولم، اما هنگامی‌که شب فرامی‌رسد... پنهانی در آپارتمانم را باز می‌کنم و به ایروان می‌آیم... به همه‌ی خیابان‌ها سر می‌زنم، از همه‌ی آبخوری‌ها آب می‌نوشم، پیش همه‌ی دوستانم به مهمانی می‌روم... سپس با احتیاط زیاد به اتاق‌خواب مردی می‌روم که او را بیش از هرچیزی دوست دارم...» و در جایی دیگر می‌گوید: «و این‌چنین روز‌به‌روز نسبت به سرنوشت دیگران بی‌اعتنا می‌شویم. نیکی کردن؟ خستگی بی‌ثمر است. عشق؟ عشق نیست. فقط توی کتاب‌هاست. شاعرها خلقش کرده‌اند. عشق مرده است یا به همراه آخرین شاعر خواهد مرد.»