کتاب روزگار من و شعر

«روزگار من و شعر» گردآوری احمد امیرخلیلی شامل شصت و سه روایت از زندگی محمد علی بهمنی غزل‌سرای برجسته و شاعر توانمند معاصر ایران است. نوشته‌هایی که عقاید و اندیشه‌های او و یا گوشه‌ای از زندگی‌اش را به تصویر می‌کشند و حسن ختام هرکدام سروده‌ای از آثار ایشان است.
محمد علی بهمنی در ۲۷ فروردین سال ۱۳۲۱ در شهر دزفول به دنیا آمد. وی دوران کودکی و نوجوانی را در تهران، کرج و بندرعباس گذراند و پس از تحصیلات مقدماتی از زمان کودکی در چاپخانه‌‌های تهران به کار پرداخت. او در چاپخانه با زنده یاد «فریدون مشیری» که آن روزها مسئول صفحه ادبی مجله روشنکفر بود، آشنا شد و نخستین شعرش در مجله روشنفکر به چاپ رسید. شعرهای او از همان زمان تاکنون به طور پراکنده در بسیاری از نشریات کشور و مجموعه شعرهای مختلف و جنگ‌ها، انتشار یافته است و بسیاری بر این عقیده‌اند که غزل‌‌های او وام ‌دار سبک و سیاق نیماست. بهمنی از سال 1345 همکاری خود را با رادیو آغاز کرد و پس از آن به شغل آزاد روی آورد. او از سال 1353 ساکن بندرعباس شد و پس از پیروزی انقلاب، به تهران آمد و مجددا سال 1363 به بندرعباس برگشت. بهمنی در قالب‌‌های مختلف از کلاسیک، نیمایی و سپید به سرودن پرداخته است. اما وجه غالب شعرهای او، غزل است.
این کتاب روایت‌هایی از زندگی محمد علی بهمنی است که از طریق گفت‌وگو و جستجو در وقایع زندگی شاعر، فراهم آمده است. بهمنی در این روایت، از خانواده، شهرهای محل سکونت، چگونگی شاعر شدن و کسانی که در زندگی‌اش نقش داشتند سخن گفته است؛ نامدارانی همچون: فریدون مشیری، احمد شاملو، علی باباچاهی، عمران صلاحی، علیرضا طبایی، حسین منزوی، بهروز رضوی، جلال سرفراز، بابک بیات، قیصر امین‌پور، شفیعی کدکنی، حبیب محبیان، فریدون شهبازیان، پرویز پرستویی، عماد رام، حسین آهی، اخوان ثالث، دولت آبادی، آتشی و افراد دیگری که در مقاطع گوناگون زندگی با آن‌ها مراوده داشته است.
بهمنی در بخش «دلم برای خودم تنگ می‌شود» می‌گوید: «من فکر می‌کنم در تمام عمرم اگر یک حرف راست گفته باشم همین است. انسان همیشه باید از خودش باخبر باشد. انسان باید بپذیرد که تحت هر شرایطی از خودش خبر بگیرد و خبر داشته باشد؛ آن هم انسان امروزی که هم احتیاج همیشگی به جنون دارد و هم احتیاج جنون‌آور به خبری! من، «محمدعلی» گاهی دلم برای «محمدعلی» تنگ می‌شود. این‌که بگویم کدام‌یک از این دو، آن واقعی من است غیرممکن به نظر می‌آید. یک نفر از من کسی است که هستم و دیگری کسی که باید باشم. فاصله میان این دو نفر را شعر به گونه‌ای پر کرده است که هیچ ردّی از مرز این دو، مشخص نیست. این فاصله‌ای نیست که بگویم شعر من پر کرده است؛ چراکه شعر از آن من نیست؛ من متعلق به شعر هستم.»
«غزل»، «اعتراف»، «ناسروده»، «ژست»، «هم‌بغض»، «رهگذر»، «دلم برای خودم تنگ می‌شود»، «لال‌پرست»، «من آن‌چه نباید شده‌ام»، «حال من خوب است»، «با همه‌ی بی‌سروسامانی‌ام» و... عناوین برخی از بخش‌های این کتاب است.
«روزگار من و شعر» برای علاقمندان به این شاعر و ترانه‌سار کتابی خواندنی و لذت‌بخش است.