فریدریش نیچه (۱۸۴۴-۱۹۰۰) به همراه مارکس و فروید یکی از منابع اصلی تفکر قرن بیستم هستند. نظریههای او مبنی بر اینکه خدا مرده است، اینکه جهان محصول اراده به قدرت است ، به بخشی از تجربه اروپایی در عصر ما تبدیل شدهاست. او همچنین سعی کرد یک اسطورهشناسی بزرگ ایجاد کند و تلاش کرد، در نهایت، یک سیستم فلسفی جامع را شکل دهد. در نوشتههای اغلب متناقض خود- که در بازه زمانی کوتاه 1872-88 - متمرکز شدهاست، او اندیشه خود را بارها و بارها به کارکرد و ارزش حقیقت هدایت میکند. نیچه متفکری ضد نظام بود، با این حال او اخلاق ستایش و سرزنش، مجازات و پاداش و عذاب وجدان را درک کرد. این کتاب بررسی هیجان انگیزی از کار نیچه است: در مجموعه ای از تحلیل های او.در این کتاب جوزف پیتر استرن، اگزیستانسیالیسم نیچه را با اشاره به رویداد اصلی زندگی او و طیف شگفت انگیز سبک هایش و بینش او از زبان بیان می کند
جوزف پیتر ماریا استرن (۲۵ دسامبر ۱۹۲۰ – ۱۸ نوامبر ۱۹۹۱)، نظریهپرداز ادبی بریتانیاییِ زادهٔ چک و از صاحبنظران برجسته در حوزهٔ ادبیات آلمانی بود.او در خانوادهای یهودی در پراگ (چکسلواکی) متولد شد. تحصیلات خود را در پراگ، وین، مدرسهٔ «بری کانتی» در گلامورگان و کالج سنت جان در کمبریج گذراند و در سال ۱۹۴۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کمبریج دریافت کرد. در دوران جنگ، او در ارتش چکسلواکی در تبعید خدمت کرد. وی سپس به تدریس در کالج بدفورد لندن پرداخت و در سال ۱۹۵۲ به دانشگاه کمبریج (کالج سنت جان) بازگشت.او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۶ استاد زبان و ادبیات آلمانی در «یونیورسیتی کالج لندن» بود. استرن پژوهشگری پرکار در زمینهٔ ادبیات آلمانیِ سدههای نوزدهم و بیستم به شمار میرفت؛ او آثاری دربارهٔ نیچه، کافکا، یونگر، ریلکه و مان نوشت و ویراستاری مجموعهٔ «نقاط عطف در ادبیات جهان» (Landmarks in World Literature) را بر عهده داشت. یکی از تأثیرگذارترین آثار او کتاب «دربارهٔ رئالیسم» (۱۹۷۳) است. او همچنین به خاطر پژوهش خود با عنوان «هیتلر: پیشوا و مردم» — که به چندین زبان ترجمه شده است — شهرت دارد.