کتاب پرنسس ها فقرات شان بیرون نمی زند

عنوان «پرنسس‌ها فقرات‌شان بیرون نمی‌زند» از همان نگاه اول انتظار خواننده را از یک داستان معمولی برهم می‌زند؛ ترکیبی است که در نگاه نخست کمی عجیب و شاید طنزآمیز به نظر می‌رسد، اما همین غرابت، دری‌ست رو به فضای اصلی کتاب. این مجموعه نخستین اثر داستانی نسرینا رضایی نویسنده و شاعر ایرانی است. رضایی پیش از این با دفتر شعر «کلمات تنم را کبود کرده‌اند» شناخته شده بود و با این مجموعه، مسیر داستان‌نویسی خود را به‌طور جدی‌تر آغاز کرد؛ مجموعه‌ای که شامل دوازده داستان کوتاه است و انتشارش به گفته‌ی خود نویسنده، به دلیل روند طولانی دریافت مجوز، با تأخیری نزدیک به یک سال همراه بود.
نام کتاب با آنکه در نگاه اول ممکن است یادآور فضایی افسانه‌ای و پریان‌گونه باشد، در واقع درست در نقطه‌ی مقابل چنین تصوری قرار می‌گیرد. «پرنسس‌ها»ی این داستان‌ها زنانی از جنس زندگی واقعی‌اند؛ آدم‌هایی که در ظاهر ممکن است تصویری آراسته و بی‌نقص از خود بسازند، اما در خلوتشان با ترس، تنهایی، شکست و تناقض دست‌وپنجه نرم می‌کنند. رضایی خود از شخصیت‌های داستان‌هایش با عنوان «آدم‌های خاکستری» یاد کرده است؛ افرادی که نه کاملا خوب‌اند و نه کاملا بد، و همین ویژگی باعث می‌شود رفتار و تصمیم‌هایشان به‌سادگی قابل داوری نباشد. محور اصلی مجموعه همین فاصله میان تصویری‌ست که آدم‌ها از خود به بیرون نشان می‌دهند و واقعیتی که در پس آن پنهان مانده است.
اداستان‌ها بیشتر متوجه تجربه‌ی نسل جوان و دشواری‌های عاطفی و اجتماعی آن‌اند؛ نسلی که به باور نویسنده، کمتر از آنچه باید دیده و درک شده است. روابط خانوادگی آسیب‌دیده، تنهایی، خشونت عاطفی، فشارهای اجتماعی و دشواری برقراری ارتباط با دیگران، از جمله دغدغه‌هایی هستند که در لابه‌لای داستان‌ها سر برمی‌آورند. عنوان‌هایی چون «یک جفت چشم سیاه بیست‌ساله»، «از درد ترسی نیست»، «چهره‌ای که ارث برده‌ام»، «دوست ندارم بابا من را ببوسد» یا «خوابگاه» به‌خوبی نشان می‌دهند که هر داستان دریچه‌ای‌ست رو به موقعیتی متفاوت از زندگی فردی و خانوادگی، بی‌آنکه لازم باشد از محتوای دقیق هرکدام پرده برداشت. رضایی تأکید کرده که در نگارش این داستان‌ها از تکنیک‌های داستان‌نویسی بهره گرفته و کوشیده شخصیت‌ها را نه در قالب کلیشه‌ای خیر و شر، بلکه با پیچیدگی و تناقضی که در انسان واقعی هست، بازنمایی کند.
فضای کلی «پرنسس‌ها فقرات‌شان بیرون نمی‌زند» رو به تلخی و سنگینی دارد، اما این تلخی بیشتر از جنس رویارویی با واقعیت‌های روزمره است تا از جنس فانتزی یا رمانتیک؛ نویسنده نیز آشکارا از این گرایش به سیاهی سخن گفته و آن را نتیجه‌ی طبیعی مواجهه با زندگی شخصیت‌هایش دانسته است. در مجموع این کتاب را می‌توان تصویری چندتکه از زندگی آدم‌هایی دانست که پشت ظاهر عادی روزمره‌شان، زخم‌ها و تناقض‌های شخصی خود را پنهان کرده‌اند؛ اثری که برای علاقه‌مندان به داستان کوتاه فارسی و روایت‌های واقع‌گرایانه از دغدغه‌های نسل جوان، می‌تواند تجربه‌ی خواندنی و قابل‌تأملی باشد.