کتاب این جا پسری است

کتاب «این‌جا پسری است» نوشته‌ی جودی بارون و شان بارون اثری غیرداستانی و خودزندگی‌نامه‌ای است که به موضوع اوتیسم از دو زاویه‌ی مکمل می‌پردازد. این کتاب که نخستین‌بار در سال ۱۹۹۲ منتشر شد، یکی از آثار شاخص در ادبیات مرتبط با اوتیسم به شمار می‌آید، زیرا برای نخستین‌بار روایت هم‌زمان مادر و فرزند مبتلا به اوتیسم را در کنار هم قرار می‌دهد. نویسندگان با این ساختار دوصدایی، تلاش کرده‌اند تصویری دقیق‌تر و انسانی‌تر از تجربه‌ی زیستن با اوتیسم ارائه دهند؛ تجربه‌ای که هم از بیرون و هم از درون روایت می‌شود.
بخش‌هایی از کتاب از زبان جودی بارون، مادر شان، نوشته شده و چالش‌های بزرگ کردن کودکی مبتلا به اوتیسم را نشان می‌دهد. او روند شناسایی علائم اولیه، سردرگمی پزشکان، کمبود آگاهی علمی در دهه‌های گذشته و فشارهای روانی و اجتماعی خانواده را شرح می‌دهد. در این روایت، مسائلی مانند احساس گناه والدین، تلاش‌های مداوم برای یافتن روش‌های آموزشی و درمانی موثر و مواجهه با نگاه قضاوت‌گر جامعه برجسته می‌شود. کتاب تصویری مستند از شرایطی ارائه می‌دهد که در آن، خانواده‌ها اغلب بدون حمایت کافی، ناچار به تصمیم‌گیری‌های دشوار بوده‌اند.
در کنار این روایت بیرونی، شان بارون تجربه‌ی درونی خود از اوتیسم را بازگو کرده و توضیح می‌دهد که جهان اطراف را چگونه درک می‌کرده، چرا به رفتارهای تکراری یا قوانین شخصی سختگیرانه پناه می‌برده و چگونه اضطراب، ترس و آشفتگی حسی زندگی روزمره‌ی او را شکل می‌داده است. این بخش از کتاب به خواننده امکان می‌دهد با ذهن فردی مبتلا به اوتیسم آشنا شود و بفهمد که بسیاری از رفتارهای به‌ظاهر غیرمنطقی، واکنشی به فشارهای درونی و ناتوانی در پردازش محرک‌ها بوده‌اند. این نگاه از درون، یکی از ارزشمندترین جنبه‌های کتاب محسوب می‌شود.
«این‌جا پسری است» مسیر رشد شان از کودکی تا نوجوانی و سپس بزرگسالی را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که با حمایت مستمر، آموزش هدفمند و گذر زمان، امکان پیشرفت و استقلال وجود دارد. کتاب بدون ارائه‌ی وعده‌های اغراق‌آمیز، به واقعیت پیچیده‌ی اوتیسم می‌پردازد و آن را نه یک هویت واحد، بلکه طیفی از تجربه‌های متفاوت معرفی می‌کند.