کتاب روزه

کتاب «روزه» اثر هربرت م شلتون، روزه‌داری را به عنوان یک مکانیسم بیولوژیک برای بازسازی بدن معرفی می‌کند. شلتون، به عنوان یکی از پیشگامان جنبش بهداشت طبیعی، بر این باور است که بدن انسان دارای توانمندی ذاتی برای خوددرمانی است؛ مشروط بر اینکه با توقف موقت ورود غذا، فرصت لازم برای این کار فراهم شود. ایده مرکزی کتاب بر مفهوم «استراحت فیزیولوژیک» استوار است. نویسنده استدلال می‌کند که فرآیند هضم، بخش بزرگی از انرژی حیاتی بدن را مصرف می‌کند. با شروع دوران روزه‌داری، این انرژی آزاد شده و به سمت پاکسازی سموم و ترمیم بافت‌های فرسوده هدایت می‌شود. شلتون با تکیه بر دهه‌ها تجربه بالینی، پدیده‌ی «اتولیز» یا خودگوارشی را تشریح می‌کند؛ فرآیندی که در آن بدن به شکلی هوشمندانه، بافت‌های زائد، چربی‌های انباشته و تومورها را برای تأمین انرژی مصرف کرده، اما به ارگان‌های حیاتی آسیبی نمی‌رساند. محتوای کتاب به دقت مرز میان «گرسنگی واقعی» و «اشتهای کاذب» را تبیین می‌کند. از نظر شلتون، بسیاری از بیماری‌های مزمن مدرن ریشه در پرخوری و انباشت مواد زائد دارند. او روزه گرفتن (به‌ویژه روزه آب) را راهکاری برای تنظیم مجدد سیستم ایمنی و بهبود عملکرد قلب و دستگاه گوارش می‌داند. یکی از بخش‌های مهم اثر، به پروتکل‌های ایمنی اختصاص دارد؛ شلتون تأکید می‌کند که شیوه‌ی بازگشت به رژیم غذایی پس از روزه، به اندازه‌ی خود روزه‌داری اهمیت دارد و باید به صورت تدریجی انجام شود تا بدن دچار شوک نشود. علاوه بر جنبه‌های جسمانی، کتاب به وضوح ذهنی و ثبات عاطفی ناشی از پاکسازی بدن نیز می‌پردازد. شلتون معتقد است که با حذف بار اضافی از روی سیستم عصبی، فرد به تعادلی عمیق با طبیعت دست می‌یابد. این اثر مانیفستی برای بازگشت به قوانین طبیعی حیات است؛ پیامی که یادآور می‌شود شفای واقعی اغلب در گرو افزودن داروهای شیمیایی نیست، بلکه از مسیر پرهیز هوشمندانه و اعتماد به توانایی‌های شگفت‌انگیز بدن برای نوسازی خویش می‌گذرد.