کتاب قاچاق نبی

چند سوار مسلح دامدار از کوره‏‌راه باریکی که کناره‌‏هایش را بوته‏‌های سیاه‏‌تلو[1] پرچین کرده بود، به سوی دشت می‏‌تاختند. چنین می‌نمود که آنان به جای کلاه، پوست گوسفند بر سرشان گذاشته‏‌اند. نوک چاروق‏‌های تازه‌دوخته‌شده از پوست گاومیش خیس آنها به زحمت از دامن ردای سیاه‌شان دیده می‏شد. اسب‏‌ها پیوسته می‏‌لغزیدند. سیل دیشب کوره‌‏‏راه را شسته و سنگ‌‏ها را نمایان کرده بود.

گویی طوفان مشتی پشم از کنار دوک نخ‏ریسی گوزل برداشته و بالای سر سواران پراکنده بود. انگار کربلایی جعفر کوهی از کلاف گوزل را به درۀ قارون ریخته بود. انگار سواران سر کلاف را گرفته بودند و به سوی دشت بالا می‏‌آمدند. صدای پرطنین‌شان به‌روشنی شنیده می‌‏شد. گاه‏‌گداری نام هجر را می‏‌بردند و نبی را تحسین می‏‌کردند: