کتاب سعدی شاعر زندگی، عشق و شفقت

Sa‘di : the Poet of Life, Love and Compassion
سازندگان جهان ایرانی اسلامی (جلد سوم)
کد کتاب : 7974
شابک : 9786006721385
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 171
سال انتشار شمسی : 1396
سال انتشار میلادی : 2006
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 2
زودترین زمان ارسال : 11 بهمن

سعدی شاعر عشق و زندگی
Sa‘di : the Poet of Life, Love and Compassion
کد کتاب : 22359
شابک : 978-9643058944
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 360
سال انتشار شمسی : 1399
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 5
زودترین زمان ارسال : ---

معرفی کتاب سعدی شاعر زندگی، عشق و شفقت اثر همایون کاتوزیان

"سعدی شاعر زندگی، عشق و شفقت" اثری است به قلم دکتر "محمد علی همایون کاتوزیان" و همانطور که از عنوان پیداست، به یکی از مشهورترین شعرای ایران و سراسر جهان می‌پردازد. سعدی تأثیر زیادی بر شاعران و نویسندگان بعد از خودش داشت و تا اوایل قرن بیستم از او به عنوان بزرگترین شاعر ایرانی در تمام دوران یاد می‌شد. سعدی و بعد از او حافظ از پرچمداران لشکر شعر سنتی فارسی هستند که از قرن چهارم هجری آغاز و در قرن نهم به پایان رسید. بسیاری از ژانرها و فرم‌های جدید بین آن زمان تا پایان قرن دوازدهم به وجود آمدند.
شهرت سعدی در اروپا تقریبا به طور انحصاری وابسته به ترجمه‌های صورت گرفته از گلستان و اندکی هم مربوط به بوستان بود و او به عنوان یک شاعر بزرگ عاشقانه، توجهی را که در خور او بود، کسب نکرد. عمده‌ی بازگردانی‌های گلستان در قرن نوزدهم منتشر شد و سعدی به شخصیتی شناخته شده در میان خاورشناسان تبدیل شد. جدای از بررسی گسترده آثار او در تاریخ ادبی و کتب درسی، علاقه غرب به سعدی و آثار او در قرن بیستم به استثنای چند پژوهش انتقادی و ترجمه کاهش پیدا کرد. اما پژوهشی همچون "سعدی شاعر زندگی، عشق و شفقت" اثری به قلم دکتر "محمد علی همایون کاتوزیان"، این امکان را فراهم کرده که این شاعر برجسته، آن طور که باید، شناخته شود.
سعدی را یکی از بهترین شاعران و نثرنویسان فارسی‌زبان در تمام دوران می‌دانند. او در تمام عمر به خرد و معرفت و حکمت خود شهرت داشت و نقل شده که عمرش به صد سال رسید. او ادیبی آگاه، ناصحی آزاد‌اندیش و عاقل و خاص بود. دکتر "محمد علی همایون کاتوزیان" به زندگی پر حادثه شیخ اجل می‌پردازد و شعر، فلسفه، سیره و جهان‌بینی او را تحلیل می کند.

کتاب سعدی شاعر زندگی، عشق و شفقت

همایون کاتوزیان
محمد علی همایون کاتوزیان (متولد ۲۶ آبان ۱۳۲۱ (خورشیدی)، تهران) که در ایران وی را به نام همایون کاتوزیان و در خارج از ایران با کوته‌نوشت نام؛ هما کاتوزیان، نیز می‌شناسند، اقتصاددان، تاریخ‌نگار، کاوشگر علوم سیاسی و منتقد ادبی است.زمینهٔ تحقیق مورد علاقهٔ او مسائل مربوط به ایران است. تحصیلات رسمی دانشگاهی کاتوزیان در اقتصاد و جامعه‌شناسی است. او به‌طور همزمان مطالعاتش را در زمینهٔ تاریخ و ادبیات ایران تا سطح پیشرفتهٔ آکادمیک ادامه داده‌ است و نتایج این مطالعات را می...
قسمت هایی از کتاب سعدی شاعر زندگی، عشق و شفقت (لذت متن)
از دیگر شاعران کلاسیک، حافظ نیز سخت بزرگ داشته می شد و علاقه مندان او حتی پیش از خواندن اشعارش، سوالاتی را در ذهن مشخص می کردند تا پاسخ آن را در ضمن غزل های وی دریابند. این رسم در زبان فارسی به فال حافظ موسوم بود و هنوز نیز به قوّت خود باقی است. مولوی اغلب ملای روم خوانده می شد و بیشتر به سبب مقامش در تصوّف مورد ستایش است تا شاعری بزرگ، بنابراین جای تعجب نیست که خواندن آثارش بیشتر متمرکز بر مثنوی معنوی اوست تا دیوان قطور غزلیاتش، که هرچند تغزلی صوفیانه است، اما به عنوان شعر ناب در عالی ترین سطح قرار دارد. فردوسی به خاطر اسطوره ها و داستانهای شاهنامه اش شهرت داشت و اشعارش را اغلبْ نقّالان کارکشته محلی در محافل و اجتماعات عمومی می خوانده اند. هرچند که وی معمولا در ردیف سه چهره نخست قرار نمی گرفت. نظامی گنجوی گاهی به این شاعران اضافه می شد، چنان که برخی پژوهشگران کلاسیک قرن نوزدهم و بیستم او را بعد از فردوسی پنجمین عضو کهکشان ستارگان شعر کهن فارسی قرار می دادند.

آرایی کردند. باز هم در هر دو طرف افراط و تندروی وجود داشت و توش و توان بسیاری بیهوده صرف شد. در اوایل سال های ۱۳۴۰ حمله نوگرایان به شعر سنّتی معاصر - شعر سروده شده به شیوه کلاسیک و نوکلاسیک و هم چنین نو ( اما نه نوگرا ) - کم کم به این اعتقاد تبدیل شد که، چنان که گفته شد، نیما نخستین شاعر ایران است. در اواخر آن دهه این نظر در میان روشنفکران، شاعران و نویسندگان مدرنیست چپ گرا عمومیت یافته بود. در میان بزرگان کلاسیک، به ویژه سعدی و فردوسی مورد تمسخر و تحقیر قرار گرفتند.

یک پژوهش اخیر غربی سعدی را اومانیستی ایرانی توصیف کرده است. ۶ به خصوص نمونه های رواداری دینی سعدی را شاهدی بر اومانیسم او ذکر می کند. گرچه لازمه های انواع دینی و غیر دینی اومانیسم اروپایی بسی فراتر از آن است. مگر آن که اومانیسم در معنای دقیق تاریخی اش به کار نرفته باشد. به علاوه، چنان که گفته شد، سعدی جاذبه زیادی هم برای متفکران روشنگری ( خردگرا ) و هم ضد روشنگری ( رمانتیک ) قرن هجدهم داشته است. این هم چنین نشان می دهد که کاهش علاقه و توجه اروپاییان به سعدی و روی آوردن به حافظ با ظهور رمانتیسم در قرن نوزدهم آغاز شد: سعدی، چنان که دیدیم، برای رمانتیک های فلسفی نیز جاذبه داشته است. جاذبه حافظ برای متفکران و ادبای قرن نوزدهم چندان زیاد نبود. با یک استثنای بزرگ در مورد گوته که، با این حال، به هنگام توجه شدیدش به حافظ بخش اعظم رمانتیسم خود را کنار گذاشته بود.