کتاب موج های مهربانی

صبحی برفی است. دختری تازه‌وارد وارد کلاس می‌شود، کنار کلویی می‌نشیند و لبخند می‌زند، اما کلویی نگاهش را برمی‌گرداند. کتاب «موج‌های مهربانی» نوشته‌ی ژاکلین وودسن و با تصویرگری ای. بی. لوئیس از همین لحظه‌ی کوچک شروع می‌شود. این کتاب تصویری که نخستین‌بار در اکتبر ۲۰۱۲ در آمریکا منتشر شد، برای بچه‌های حدود پنج تا هشت‌ساله نوشته شده است. ماجرا در کلاس درس و حیاط مدرسه اتفاق می‌افتد و موضوعش چیزی است که در هر مدرسه‌ای پیدا می‌شود: کسی که تازه رسیده و کسی که جایی برایش باز نمی‌کند.
راوی داستان خود کلویی است و ماجرا را با زبان خودش می‌شنویم. دختر تازه‌وارد مایا نام دارد. لباس‌هایش دست‌دوم است و با اسباب‌بازی‌های قدیمی بازی می‌کند. کلویی و دوستانش درباره‌ی لباس و غذای او پچ‌پچ می‌کنند و دعوتش به بازی را رد می‌کنند. مایا با این‌همه دست از تلاش برنمی‌دارد. در کتاب خبری از دعوا و فریاد نیست و بیشتر نگاهی است که برمی‌گردد، صندلی‌ای که کنار کشیده می‌شود و دعوتی که بی‌جواب می‌ماند. این رفتارها هر کدام کوچک‌اند، اما کتاب آن‌ها را کنار هم می‌گذارد تا اثرشان دیده شود.
نقطه‌ی عطف داستان درسی است که معلم کلاس، خانم آلبرت، می‌دهد. او کاسه‌ای آب و چند سنگ‌ریزه به کلاس می‌آورد. هر بچه سنگی در آب می‌اندازد و از کار مهربانانه‌ای می‌گوید که انجام داده است. حلقه‌های روی آب پخش می‌شوند و معلم توضیح می‌دهد که هر کار کوچک ما مثل موجی به اطراف می‌رسد. وقتی نوبت کلویی می‌شود، چیزی برای گفتن پیدا نمی‌کند و سنگ را به نفر بعدی می‌دهد. از این‌جا کتاب به فکر و احساس کلویی نزدیک می‌شود و او را با پرسشی روبه‌رو می‌کند که دیگر نمی‌شود نادیده‌اش گرفت.
«موج‌های مهربانی» کتاب مناسبی است برای وقتی که پدر و مادر یا معلم می‌خواهند با بچه‌ها درباره‌ی دوستی، تفاوت‌های ظاهری، کنار گذاشته‌شدن و اثر رفتارهای روزمره حرف بزنند. وودسن، نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی هانس کریستین اندرسن و جایزه‌ی آسترید لیندگرن، این اثر را بدون موعظه‌ی مستقیم نوشته است و بیشتر روی صحنه‌ها و نگاه راوی‌اش حساب می‌کند. این کتاب جایزه‌ی کتاب کودک جین آدامز و جایزه‌ی شارلوت زولوتو را گرفته و نشان افتخار کورتا اسکات کینگ را هم دارد.