بهاءالدین خرمشاهی

بهاءالدین خرمشاهی

بهاءالدین خرمشاهی (زاده ۱۳۲۴ در قزوین) نویسنده، مترجم، روزنامه نگار، طنزپرداز، فرهنگ نویس، شاعر و استاد دانشگاه ایرانی است. وی تألیفاتی در حافظ شناسی و تفسیر اشعار او دارد.تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در قزوین گذراند. سپس در رشتهٔ پزشکی پذیرفته شد اما تحصیل در این رشته را در سال سوم نیمه کاره رها کرد (۱۳۴۳) و به همراه کامران فانی به تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی پرداخت. سپس از دانشگاه تهران فوق لیسانس کتابداری گرفت (۱۳۵۰ تا ۱۳۵۲) و در مرکز خدمات کتابداری مشغول به کار شد. از استادان وی در رشتهٔ ادبیات فارسی می توان به ذبیح الله صفا، مهدی محقق، سید جعفر شهیدی، پرویز ناتل خانلری، سید صادق گوهرین، آیت الله ابوالحسن شعرانی و عبدالحمید بدیع الزمانی کردستانی اشاره کرد. او توفیق خود را در مسیر پژوهش های قرآنی، مدیون کتاب قانون تفسیر و مولفش سید علی کمالی دزفولی می داند. وی در ۱۳۵۲ ازدواج نمود که حاصل آن سه فرزند به نام های هاتف (متولد ۱۳۵۴)، عارف (متولد ۱۳۵۸) و حافظ (متولد ۱۳۶۳) است.

کتاب های بهاءالدین خرمشاهی

شیوه شیوایی


دایره المعارف تشیع ( 16 )


می باقی


فرار از فلسفه


من سعدی آخرالزمانم


از واژه تا فرهنگ


دل هم دلایلی دارد


حافظ


تاریخ فلسفه (جلد هشتم)


حافظ حافظه ماست


قرآن و مثنوی


حافظ نامه


کژتابیهای ذهن و زبان


شیطان در بهشت


عرفان و فلسفه


ذهن و زبان حافظ


انسانم آرزوست


کتاب امروز


دیوان حافظ


درد جاودانگی


طنز و تراژدی


دلرباعی ها


حیات دوباره ی رباعی


اندیشه سیاسی در اسلام معاصر


با ده زبان خموش


اکسیر خوشبختی


قرآن پژوهی


قرآن کریم


برگزیده و شرح اشعار حافظ


علم و دین


دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی


ترجمه کاوی


فرهنگ موضوعی قرآن مجید


آه و آیینه


فرار از فلسفه