رابرت مک‌لیام ویلسون - متولد 1964 در بلفاست - یکی از برجسته‌ترین و متمایزترین صداهای ادبیاتِ معاصر ایرلند شمالی محسوب می‌شود. او که دوران کودکی و نوجوانی خود را در اوج درگیری‌های فرقه‌ای در بلفاست گذراند، توانسته با نگاهی تیزبین و طنزی گزنده، تصویری منحصربه‌فرد از جامعۀ زادگاهش ارائه دهد. ویلسون تحصیلات خود را در دانشگاه کمبریج به پایان برد. اولین رمانش، ریپلی بوگل (1989) که در بیست‌وپنج‌سالگی نوشت، توجه منتقدان را به این نویسندۀ جوان جلب کرد و دو جایزۀ بیوتی فورتام و روونی را برایش به ارمغان آورد. سال ۱۹۹۶، او با انتشار خیابان یوریکا به اوج شهرت رسید و حتی امروز هم این اثر به‌عنوان یکی از مهم‌ترین رمان‌های دهۀ نود ایرلند شناخته می‌شود. منتقدان ویلسون را «جویسِ نسلِ جدید» نامیده‌اند. گاردین او را «استاد توصیف زندگی روزمره در سایۀ خشونت» خوانده و نیویورک تایمز معتقد است «هیچ نویسنده‌ای مانند ویلسون نتوانسته تضادهای جامعۀ ایرلند شمالی را این‌چنین هنرمندانه به تصویر بکشد».