کتاب پناه بر دی تی
نویسنده:
مرتضی مردیها
معرفی کتاب پناه بر دی تی
کتاب « پناه بر دی تی» نوشته « مرتضی مردیها» توسط انتشارات علم منتشر شده است.
پناهگاه بود ولی پناه به آن همیشه با امن عیش همراه نبود.زیر و زبری تند احوالش به ورق بازی شبیه بود که معلوم نبود الان کدام برگ را رو می کند. کودکانگی با جوانسری، معصومیت و گستاخی، زیبایی باهوش را همراه کرده بود. چشمهایش از منهای مظلومیت تا به اضافه بی رحمی قیقاج می رفت.
پناهگاه بود ولی پناه به آن همیشه با امن عیش همراه نبود.زیر و زبری تند احوالش به ورق بازی شبیه بود که معلوم نبود الان کدام برگ را رو می کند. کودکانگی با جوانسری، معصومیت و گستاخی، زیبایی باهوش را همراه کرده بود. چشمهایش از منهای مظلومیت تا به اضافه بی رحمی قیقاج می رفت.
درباره مرتضی مردیها
سید مرتضی مردیها (متولد ۱۲ مرداد ۱۳۳۹) نویسنده، روزنامه‌نگار و مترجم ایرانی است.
او استاد فلسفه و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی بود.[۵] مردیها مدیر گروه اندیشه روزنامه جامعه بود و با روزنامه‌های توس و نشاط نیز همکاری داشت. او در فروردین‌ماه سال ۱۳۸۹ از دانشگاه علامه طباطبایی اخراج شد و در مهرماه ۱۳۹۰ به فرانسه و سپس آمریکا مهاجرت کرد. مردیها پس از آن به مؤسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف در دانشگاه هاروارد رفته و در آنجا مشغول پژوهش شد. مردیها از سال ۱۳۹۷ مجدداً در دانشگاه علامه طباطبائی مشغول به فعالیت شد.
او استاد فلسفه و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی بود.[۵] مردیها مدیر گروه اندیشه روزنامه جامعه بود و با روزنامه‌های توس و نشاط نیز همکاری داشت. او در فروردین‌ماه سال ۱۳۸۹ از دانشگاه علامه طباطبایی اخراج شد و در مهرماه ۱۳۹۰ به فرانسه و سپس آمریکا مهاجرت کرد. مردیها پس از آن به مؤسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف در دانشگاه هاروارد رفته و در آنجا مشغول پژوهش شد. مردیها از سال ۱۳۹۷ مجدداً در دانشگاه علامه طباطبائی مشغول به فعالیت شد.
دسته بندی های کتاب پناه بر دی تی
کتاب های مرتبط با پناه بر دی تی
نظر کاربران در مورد "کتاب پناه بر دی تی"
1 نظر تا این لحظه ثبت شده است
1 نظر تا این لحظه ثبت شده است
چه جفت تماشایی‌ای می‌شدیم! خیلی چیزهایمان به هم نمی‌خورد، ولی چه باک! تو مثل سدیم بودی: نرم و براق و کم‌طاقت و نایاب. و من کلر: گاز، کارآمد، خطرناک و ولگرد. تو در اوربیتال آخرت یک الکترون بیشتر نداشتی. آن را هم سر دست گرفته بودی: حراج. من یکی کم داشتم. دنبال همین می‌گشتم. با هم اگر جفت می‌شدیم، حاصل نمک بود: شورین و خوشکام و سفیدبخت. با هم ترکیب اگر می‌شدیم، هر یک صفات خود را کنار می‌گذاشت؛ مثل گوگرد و آهن؛ که پس از ترکیب، دیگر نه این جذب آهنربا می‌شود و نه آن می‌سوزد. داشت می‌شد؛ و نشد. مشتم را سست گرفتم، از دستم پریدی، نمی‌خواستی بروی اصلا. نمی‌توانستی هم بمانی.
1405/06/16
|
توسطکاربر سایت
1
|
|
پاسخ ها