کتاب چرا این قدر ساکتی؟

کتاب «چرا این‌قدر ساکتی؟» نوشته‌ی ژاکلین دیسفورجز و با تصویرسازی ریسا هوگو، از کتاب‌های تصویری جالب حوزه‌ی کودک است که اولین تجربه‌ی دیسفورجز در دنیای کتاب تصویری‌ست و موضوعش هم چیزی است که کمتر سراغش رفته‌اند: درون‌گرایی، سکوت و اینکه گوش‌دادن هم می‌تواند یک ابرقدرت باشد! داستان کاملا به زبان بچه‌ها نوشته شده و خیلی راحت می‌شود با شخصیتش همذات‌پنداری کرد.
قهرمان داستان دختری‌ست به اسم ماری لوئیس؛ برخلاف خیلی از بچه‌های دیگر، ماری عاشق آرامش است، نه سروصدا. دلش می‌خواهد صدای باران را بشنود، توی روزهای بارانی برای خودش یک کلبه‌ی کوچک بسازد و ساعت‌ها با کتاب‌هایش تنها باشد. اما همین ویژگی باعث می‌شود همه، از معلمش گرفته تا بچه‌های کلاس و حتی مامانش مدام از او بپرسند: «چرا این‌قدر ساکتی؟» این سوال تکراری کم‌کم اذیتش می‌کند و ماری تصمیم می‌گیرد یک جوری جوابش را پیدا کند. راه‌حلی که پیدا می‌کند خیلی بامزه است: با یک عالمه وسیله‌ی دورریختنی، یک «دستگاه گوش‌دادن» می‌سازد تا بتواند صداهای ریز دنیا را بشنود؛ از صدای جیرجیرک‌ها گرفته تا صداهای کوچک خانه.
جذاب‌ترین قسمت داستان اینجاست که ماری در آخر، دنبال یک جواب مشخص برای سوالش نمی‌گردد. او می‌فهمد که اصلا لازم نیست رفتارش را برای کسی توجیه کند؛ چیزی که واقعا دلش می‌خواهد این است که یک نفر کنارش بنشیند و با هم گوش بدهند. حتی یکی از بچه‌های کلاس که قبلا اذیتش می‌کرده هم پای دستگاه گوش‌دادن می‌آید و همین‌طور بی‌سروصدا یک دوستی تازه شکل می‌گیرد.
«چرا این‌قدر ساکتی؟» سعی می‌کند یک نگاه تازه به بچه‌های کم‌حرف بدهد؛ اینکه سکوت اصلا به‌معنی مشکل‌داشتن نیست، فقط یک شکل دیگر از تجربه‌کردن دنیاست. کتاب به بچه‌ها یادآوری می‌کند بعضی‌ها با گوش‌دادن و نگاه‌کردن با دنیا ارتباط برقرار می‌کنند، بعضی‌ها هم با حرف‌زدن، و هیچ‌کدام از این دو بهتر از دیگری نیست. این نگاه می‌تواند به بچه‌های درون‌گرا حس بهتری بدهد که پذیرفته شده‌اند و به بچه‌های پرحرف‌تر هم کمک کند دوستان ساکت‌ترشان را بهتر درک کنند. این کتاب بیشتر برای بچه‌های حدود چهار تا هفت سال و هم برای وقتی که والدین یا معلم‌ها می‌خواهند برای بچه‌ها با صدای بلند کتاب بخوانند مناسب است.