کتاب در کلبه ای در جنگل

«در کلبه ای در جنگل» اثری تکان‌دهنده از کس گرین است که خواننده را به سفری تاریک در هزارتوی روان انسان می‌برد. گرین که پیش از این با نام اصلی کارولین گرین در عرصه ادبیات نوجوان قلم می‌زد، در این رمان روان‌شناختی به واکاوی سایه‌هایی می‌پردازد که در کمین لحظات عادی زندگی نشسته‌اند. او داستان را نه با یک جنایت خونبار، بلکه با معمایی برخاسته از دل یک اقدام انسان‌دوستانه آغاز می‌کند و این پرسش را به میان می‌آورد که آیا شفقت می‌تواند به نابودی انسان ختم شود؟
محور این روایت، زنی تنها و سرخورده به نام نیو است که در آستانه میانسالی، روزمرگی‌های لندن او را به بن‌بست کشانده است. او در شبی سرد روی پل واترلو، زنی غریبه به نام ایزابل را از خودکشی نجات می‌دهد. این ناجی‌گری ناخواسته، نقطه آغاز یک فروپاشی تدریجی است. ایزابل پس از مدتی به زندگی خود پایان می‌دهد، اما در چرخشی غافلگیرکننده، کلبه‌ای چوبی در جنگل‌های دورافتاده کورنوال را برای نیو به ارث می‌گذارد. نیو به امید یافتن آرامش و گریز از هیاهوی شهر، راهی این تبعید خودخواسته می‌شود، اما پناهگاه موعود خیلی زود چهره‌ای خشن از خود نشان می‌دهد. کلبه‌ای با پنجره‌های حصارکشی‌شده که رازهایی تاریک در سینه دارد، به قفسی وهم‌آور بدل می‌گردد.
نویسنده در این اثر، انزوا و طبیعت وحشی را به شخصیتی مستقل و تهدیدگر تبدیل کرده است. در این فضا، مرز میان توهم و واقعیت باریک می‌شود و اعتبار راوی رفته‌رفته رنگ می‌بازد. خواننده همراه با پیشروی داستان مدام از خود می‌پرسد آیا حافظه نیو قابل اتکا است و آن زن مرموز که در لحظه بحران سر راه او قرار گرفت، دقیقا چه هویتی داشت. با این حال، رمان از کاستی‌هایی نیز رنج می‌برد. در نیمه دوم، ریتم روایت شتابی ناگهانی می‌گیرد و برخی گره‌ها با سرعتی نامتناسب باز می‌شوند. پیچش‌های پایانی برای مخاطبان حرفه‌ای این ژانر ممکن است آشنا به نظر برسد و سرنوشت برخی شخصیت‌های فرعی نیز در غبار تعلیق‌های پایانی رها می‌شود.
با وجود این، مهارت گرین در خلق وهم، ترس و تعلیق غیرقابل انکار است. این رمان که توجه منتقدان را به خود جلب کرده و اغلب با آثاری نظیر «دختری در قطار» مقایسه می‌شود، با ترجمه فیروزه مهراد روانه بازار شده است. این اثر برای خوانندگانی که در یک تریلر روان‌شناختی به دنبال آشوبی عمیق در احساس امنیت خود هستند، تجربه‌ای نفس‌گیر خواهد بود؛ داستانی که نشان می‌دهد گاهی مرز میان ناجی و قربانی، تنها به باریکی یک تار مو است.