کتاب پای صحبت استاد فرامرز پایور

«پای صحبت استاد فرامرز پایور» مصاحبه‌های مطبوعاتی و رادیویی فرامرز پایور چهره ماندگار موسیقی ایران است که به همت رامتین نظری‌جو گردآوری و تدوین شده است. غیر از مواردی معدود، بقیه‌ی مصاحبه‌ها منتشر شده در این کتاب طی دو دهه، از اوایل دهه‌ی‌ ۱۳۵۰ تا اواسط دهه‌ی‌ ۱۳۷۰، با این موسیقیدان انجام شده است. این مصاحبه‌ها منعکس‌کننده‌ی دیدگاه‌ها، نظرات، تجربیات و خاطرات استاد فرامرز پایور هستند.
فرامرز پایور، موسیقی‌دان ایرانی، ردیف‌دان، آهنگ‌ساز، مدرس و نوازنده سنتور و محقق موسیقی ایرانی بود. او یکی از تأثیرگذارترین‌ چهره‌های موسیقی ایرانی است. فرامرز پایور در ۲۱ بهمن ۱۳۱۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش علی پایور، هنرمند نقاش و استاد زبان فرانسه در دانشگاه تهران و پدربزرگش مصورالدوله، نقاش چیره‌دست دوره قاجار بود که با نواختن ویولن، سنتور و سه‌تار آشنایی داشت. پایور، تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در دبستان عسجدی و دبیرستان دارالفنون تهران به پایان رساند. او در ۱۷ سالگی، آموزش موسیقی را نزد «ابوالحسن صبا» آغاز کرد در مدت شش سال ردیف موسیقی را فراگرفت. «ابوالحسن صبا» کوشش می‌کرد تا با آموزش روش درست سنتورنوازی به‌شماری از شاگردانش، از برافتادن روش سنتورنوازی نزدیک به آیین‌های هنری و زیباشناسی موسیقی دستگاهی ایران جلوگیری کند. در همین دوران، فرامرز پایور، یکی از برجسته‌ترین شاگردان «صبا» شد و تا سال ۱۳۳۶ که «ابوالحسن صبا» درگذشت، از آموزش‌های وی بهره برد. پس از درگذشت ابوالحسن صبا، پایور نزد استادانی چون عبداله دوامی، موسی معروفی و نورعلی‌خان برومند به فراگیری ردیف درویش‌خان و ردیف میرزا عبدالله پرداخت.
نظری‌جو درباره‌ی فرایند نگارش و جمع‌آوری مطالب این کتاب می‌گوید: «اهمیت تاریخی و پژوهشی این مصاحبه‌ها بر کسی پوشیده نیست؛ چرا که محتوای این مصاحبه‌ها منعکس‌کننده دیدگاه‌ها، نظرات و البته خاطرات جالب توجه استاد پایور است و علاقه‌مندان را با جنبه‌های گوناگون زندگی و خط‌مشی هنری ایشان آشناتر می‌کند. از همین روی سعی کرده‌ام، تا جای ممکن و در حد توان، کلیه مصاحبه‌های مطبوعاتی و شنیداری ایشان را گردآوری کرده و همراه با توضیحاتی، به‌صورت یک‌جا، در اختیار علاقه‌مندان قرار دهم.»
این کتاب در سه فصل تدوین شده است. فصل اول شامل مصاحبه‌های مطبوعاتی با این نوازنده‌ی سنتور است. در فصل دوم «نظرات استاد پایور درباره برخی هنرمندان و اساتید قدیم» آمده است. در این فصل خواننده با نقطه‌نظرات این موسیقیدان درباره‌ی هنرمندانی مانند رضا ورنده، محمدعلی امیرجاهد، نورعلی برومند، حسین تهرانی، ابوالحسن صبا و محمود کریمی آشنا می‌شود. در بخش سوم نیز مصاحبه‌های رادیویی و تلویزیونی فرامرز پایور آمده است. در بخش پیوست نیز اسناد مربوط به چاپ و ممیزی کتاب «سی قطعه چهار مضراب برای سنتور» در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفته است.
«پای صحبت استاد فرامرز پایور» برای علاقمندان به موسیقی و تاریخ موسیقی ایران و به‌خصوص نوازندگان سنتور کتابی خواندنی و ارزشمند است.