کتاب استالین مخوف

توضیح هوشواره درباره نقد هیچنز بر این کتاب: به نظرهیچنز، ایمیس در محکوم‌کردن استالینیسم آن‌قدر جدی، خشمگین و مطمئن از نتیجه‌گیری خودش شده که توانایی دیدن پیچیدگی‌های تاریخی و تناقض‌های ایدئولوژیک را از دست داده است. هیچنز این مشکل را با مفهوم irony توضیح می‌دهد. ایمیس فکر می‌کند دارد حقیقتی را کشف می‌کند که دیگران ندیده‌اند. ایمیس می‌خواهد نشان دهد که جنایت‌های استالین و میلیون‌ها قربانی او در حافظهٔ عمومی غرب به‌اندازهٔ هولوکاست جدی گرفته نشده‌اند. هیچنز با اهمیت این موضوع مخالفت ندارد؛ حتی در بخش‌هایی از کتاب، تحسینش می‌کند. اما با ادعای ایمیس که گویا این جنایت‌ها تقریباً از حافظهٔ عمومی پاک شده‌اند، مخالفت می‌کند. از نظر هیچنز، نویسندگان، مورخان و مخالفان چپ‌گرای استالینیسم دهه‌ها پیش دربارهٔ گولاگ، پاکسازی‌ها و سرکوب شوروی نوشته بودند. بنابراین، ایمیس نباید کشف تازهٔ خودش را با ناآگاهی دیگران اشتباه بگیرد. ایمیس تاریخ را به یک داستان اخلاقی ساده تبدیل می‌کند هیچنز می‌گوید تاریخ بیش از آنکه یک morality tale، یعنی داستانی با پیام اخلاقی ساده و روشن، باشد، تراژدی است. از نظر او، ایمیس گاهی تاریخ را طوری روایت می‌کند که انگار نتیجه از ابتدا معلوم بوده: آرمانِ ساختن جامعه‌ای کامل به استبداد و کشتار ختم می‌شود. هیچنز با خطر چنین آرمان‌گرایی‌ای مخالف نیست؛ حتی در پایان نقد می‌گوید که خود نیز با بخش مهمی از این نگرانی موافق است. اما می‌خواهد ایمیس مسیر تاریخی رسیدن به استالینیسم را دقیق‌تر بررسی کند، نه اینکه با چند کنایه و محکومیت اخلاقی از کنار پرسش‌های دشوار بگذرد. «کوستلر وحشتناکی استالینیسم را با بهره‌گیری ظریف از آیرونی تاریخی آشکار کرد، حال آنکه ایمیس ... تصمیم گرفته است آیرونی را به‌کلی کنار بگذارد.»

نویسنده عقده عجیب و عظیمی از استالین داره گویی استالین‌.. متن یکطرفه و سراسر سیاه نویسی. از نیمه کتاب دیگه حالت تهوع به آدم دست میده از این حجمِ کینه.

متاسفانه اصلا کتاب خوبی نیست حکایت‌های پراکنده و بی‌سر و ته ترجمه بد سلیس نبودن متن حکایت بسیار بد نویسنده از آن دوران در خلال خاطرات خود و پدرش اصلا توصیه نمیشه

مگه استالین مهربون هم داریم ؟!

استالین فقط برای اشرف پهلوی مخوف نبود