هر پسر خوبی سزاوار کمک است، با طنز نیشدار و شیطنتآمیز خود حول محور دو هماتاقی همنام میگردد. نمایشنامهنویس با قلم کلاسیک استاپاردی خود، بر آن شد تا از نظام سرکوب و توتالیتر شوروی انتقاد کند و با به کار بردن ساختار آینهای میان دو شخصیت اصلی و محو نمودن تفاوت میان «جنون اخلاقی» و جنون بالینی، کارکرد دستگاه سرکوب را نمایان سازد