تماشای رنج دیگران

Regarding the Pain of Others

مشخصات کتاب تماشای رنج دیگران
مترجم :زهرا درویشیان
قطع :رقعی
نوع جلد :شومیز
شابک :978-600-229-356-5
سال انتشار شمسی :1397
سال انتشار میلادی :2003
تعداد صفحه :133
سری چاپ :4
زودترین زمان ارسال :17 فروردین

نامزد جایزه حلقه منتقدین کتاب آمریکا

معرفی کتاب تماشای رنج دیگران اثر سوزان سونتاگ | ایران کتاب

کتاب تماشای رنج دیگران، اثری نوشته ی سوزان سونتاگ است که نخستین بار در سال 2003 وارد بازار نشر شد. تماشای رنج دیگران (از طریق تلویزیون و روزنامه ها و ...) چه تأثیری بر ما دارد؟ آیا افراد با دیدن بی رحمی های مختلف به خشونت عادت می کنند؟ سونتاگ در این کتاب ارزشمند، نگاهی بدیع به نمایش خشونت ها و قساوت های انسان ها در سراسر جهان و تأثیرات آن بر مخاطبین می اندازد؛ از جنگ داخلی آمریکا و شکنجه ی سیاه پوستان در جنوب ایالات متحده گرفته تا کمپ های مرگ نازی ها و تصاویر ترسناک منتشر شده از بوسنی، سیرالئون، رواندا، فلسطین و حادثه ی تروریستی یازده سپتامبر. سونتاگ در کتاب تماشای رنج دیگران، یک بار دیگر تصورات ما از کاربردها و معانی تصاویر در جهان را تغییر می دهد و تحلیل هایی مهم و ارزشمند را درباره ی چگونگی برپایی جنگ در دوران معاصر ارائه می کند.

کتاب تماشای رنج دیگران

نکوداشت های کتاب تماشای رنج دیگران
A brilliant, new consideration of the visual representation of violence in our culture.
پرداختی درخشان و جدید به نمایش بصری خشونت در فرهنگ ما.
Barnes & Noble

A fiercely challenging book, immensely thought-provoking.
کتابی بسیار چالش برانگیز و فوق العاده تفکربرانگیز.
The Christian Science Monitor

A timely meditation on politics and ethics.
تأملی مرتبط با زمانه درباره ی سیاست و اخلاقیات.
The Atlanta Journal

قسمت هایی از کتاب تماشای رنج دیگران (لذت متن)
مهم نیست چه روزی یا چه ماهی از سال است، غیرممکن است به روزنامه نگاهی بیندازید بی آن که در هر خط به ترسناک ترین رد پاها از ضلالت بشری برنخورید... هر روزنامه ای، از اولین خط تا به آخر مزخرفی نیست جز سلسله ای از ترس ها، جنگ ها، جنایات، دزدی ها، هرزگی ها، و شکنجه ها؛ چیزی که حاصل عملکردهای شیطانی سردمداران، ملل و مردم است؛ یک عیاشی کامل برای پیش بردن قساوت جهانی! و با این پیش غذای نفرت انگیز، هر شهروندی روزانه صبحانه اش را فرو می دهد.

ترحم احساسی سست است. باید به کنش تبدیل شود وگرنه می خشکد. و اما سوال این است که با این احساسات خروشان چه کنیم؟ با این آگاهی که منتقل شده است؟ اگر کسی فکر کند که از دست «ما» هیچ کاری بر نمی آید، آن «ما» که هستند؟، و «آن ها» هیچ کاری نمی توانند بکنند، و آن «آن ها» کیستند؟، و آن موقع است که سرخورده، بی اعتنا و منفی باف می شویم.

آگاهی از عذابی که شمار برگزیده ای از جنگ ها در «جاهای دیگر» موجب شده اند، چیزی ساختگی است. اصولا قشقرقی که دوربین ها راه می اندازند، به سرعت جرقه می زند، تعداد بیشماری از مردم پخشش می کنند و چند صباحی بعد هم کم کم ناپدید می شود.