کتاب از زلال ولایت

امام حسین (علیه السلام) فرمود : إلهی أنا الفقیر فی غنای فکیف لا أکون فقیرآ فی فقْری! خدای من! من در متن بی نیازی وغنا، محتاجم؛ پس چگونه در وسعت فقر ونیازهای خود، فقیر نباشم. من در آنچه که می‌دانم جاهل ونادان هستم؛ پس چگونه در جهل ونادانی خودم، جهول نباشم. غنا وبی‌نیازی وعلم وآگاهی من، محدود ومحکوم است. نداشته‌ام، به آن رسیده‌ام ودو باره از دست می‌دهم. این محدودیت به تحول وبود ونبود، واین محکومیت به دادن وگرفتن، مرا شرمنده می‌سازد که دم از بی‌نیازی وآگاهی بزنم. گذشته از حدّ وحکومت که مرا در خود گرفته، من چقدر می‌دانم، وچقدر نمی‌دانم ونادانی‌ها چقدر بر دانائی‌های من اثر خواهد گذاشت وآن را دگرگون خواهد ساخت؟ خدا ای آخرین فریاد! بگو با این همه فقر با این همه جهل چه می‌کنی؟ رهایم می‌سازی، به خودم وامی گذاری؟ یا با تمام ادعاها وتفرعنها به تربیتم وشکستنم می‌پردازی تا دیوارهایم بریزد وحصارم به وسعت باز گردد…؟