کتاب ذات‌الریه

چیزی که میگید کاملاً درسته اما تولتز به واقع سبک نداره. نثر که مطلقاً نداره. انگار از هر نویسنده ای که به کاراش علاقه داشته یه خصیصه برداشته. یه تیکه فیلیپ راث، یه تیکه بوکوفسکی، یه تیکه کرت ونه گات یه تیکه دشیل همت، فقدان انسجام در آن چیزی که بهش میگن سبک. یا بهتر بگیم جهان بینی نویسنده. دریچه ای که نویسنده به جهان نگاه میکنه. به همین دلیل به نظر من تولتز یه کلاژیست موفقه نه یه نویسنده‌ی مولف. برای جهانش منطق روایی نمیسازه. انگار که مخاطب پرت شده وسط جهانی که آدم هاش زمینی نیستن. منطق به روابط شون حاکم نیست. چرا آدم‌ها عجیب و غریبن؟ چرا تصمیماشون غریبه؟ چون صرفاً جذابه؟ چون صرفاً یه موقعیت کمیک ایجاد میکنه؟ منطق این جهان داستانی کجاست؟ منظورم منطق بر ساخته از جهان اثره نه منطق دو دو تا چهارتا. این ذوق زدگی کودکانه نسبت به هوش مصنوعی در این کتاب چرا انقدر خامه؟ بخش هایی از این کتاب اگر به کل حذف بشن هیچ آسیبی به ساختار کلی کتاب نمی‌خوره. که البته مترجم به طور حتم این زحمت رو برای مخاطب فارسی زبان کشیدن به عادت کتاب‌های قبلی. کمی روانشناسی زرد. کمی مسائل روز. کمی ترند‌های شبکه‌های اجتماعی. تولتز یه نویسنده اینستاگرامیه. تجربه خواندن کتاب هاش درست مثل بالا پایین کردن ریلز‌های شبکه‌های اجتماعیه. شاید جذاب باشه نشه زمینش گذاشت اما در نهایت وقتی کتاب رو میبندی هیچ چیز نه از کتاب نه از کاراکتر‌ها یادت نمی‌مونه جز خل خل بازی‌ها و رفتار‌های عجیبشون. یا جمله‌های قلنبه و سلمبه ای که جویده و نجویده بی ربط و با ربط از بزرگان دیگه وسط روایتش پرتاب میکنه. اما سطحی. جای هیچ تحلیلی نیست. برای این نویسنده تحلیل شخصیت مهم نیست پرداخت شخصیت مهم نیست کارش صرفا ایجاد موقعیت‌های اگزوتیکه. که اونم شاید تو کار اولش برای مخاطب کمتر کتاب خونده تازگی داشت اما تو بقیه آثار جز تکرار ملال چیزی نیست. به نظرم مخاطبی که جدی رمان کلاسیک خونده باشه مرعوب این بازی‌های به ظاهر جذاب نمیشه. داستان غصه چخوف رو بخونید از پنج صفحه متجاوز نیست اما تا همیشه یادتون میمونه. ادبیات اصیل بعد از تموم شدن تازه برای خواننده شروع میشه.

در جواب آقا یا خانم جنیتالیوس. آیا نویسنده‌ای را می‌شناسید که از هیچ‌یک از پیشینیان خود تاثیر نگرفته باشد؟ استیو تولتز هم مثل بقیه. اتفاقا جسارتش را دارد که از دیگران نقل‌قول کند. نقل‌قول کردن جزئی از سبکش است. تا به قول شما کلاژیست خوبی نباشی هنرمند خوبی نمی‌شوی. هیچ هنرمندی در خلاء متولد نمی‌شود. درضمن چرا فکر می‌کنید کسانی که تولتز یا ادبیات معاصر را می‌خوانند داستایوسکی و چخوف نخوانده‌اند؟ ادبیات کلاسیک صرفا در انحصار شما نیست که دائم آن را چماق می‌کنید و به سر بقیه می‌کوبید. ما هم کلاسیک‌ها را می‌خوانیم و خواهیم خواند و هم ادبیات معاصر را.

همین که تو همه چیز دنبال جنتالیا و چماق میگردید کافیه. آقای کلاسیک خان. ما حدیث مفصل خواندیم.

منم واقعا واسم سواله 🤣🤣

بله به همین معنی است. اصطلاحی است در پزشکی. در متن کتاب بهش اشاره میشه اگر بخونید.

دقیق‌ترین و به‌جاترین نظر درباره‌ی این کتاب، و البته خیلی از نویسنده‌های دیگه همین حرف شماست...

انصافاً نویسنده بدی نیست. و جزء از کل هم کتاب خوبیه. ولی واقعاً در این حدی که در این ایران از استقبال شده هیچ کجا استقبال نشده. و به نظرم بیش از اندازه بزرگش کرده‌اند.

دقیقا همینطوره . حتی خواننده هم ناخودآگاه در بقیه‌ی آثار به دنبال شکوه همون اثر اول میگرده ... ولی بقیه‌ی آثار ش در حد بد نیست هستن ... هرچند که خودم معمولا چاپ‌های اول رو خریدم و سریع هم خوندم . اما قویا معتقدم (آن)ِ جز از کل رو نداشتن ...

اگه جز از کل یه رمان متوسط بوده پس چطوری نامزد جایزه بوکر شده؟!

دقیقاً😆😆😆 ؛ ولی واسه خرید زیادِ کتاب ( منظورم بالای ۴،۵تاست ) خیلی خوبه. مخصوصاً اگه کد تخفیف داشته باشی و یه کدِ تخفیفِ جدا واسه اسنپ‌پی داشته باشی.

ولی در کل جذابیت خرید آنلاین کتاب یه چیز دیگه س. فاصله زمانی سفارش تا زمانی که به دستت میرسه جزو عمر آدم محسوب نمیشه. آنباکس رو هم که دیگه نگم برات.

موجود شد! وقتشه که تهیه کنید!