کتاب سیاست نامه

Siyasatnama
(سیر الملوک)
کد کتاب : 20590
مترجم : هادی اکبر زاده
شابک : 978-9643348540
قطع : وزیری
تعداد صفحه : 392
سال انتشار شمسی : 1398
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 1
زودترین زمان ارسال : 18 اسفند

معرفی کتاب سیاست نامه اثر خواجه نظام الملک طوسی

سیاست نامه که آن را سیرالملوک یا پنجاه فصل خواجه خوانده اند، یکی از ماندگارترین و شیواترین کتاب هایی است که در اواخر سدۀ پنجم توسط خواجه نظام الملک در پنجاه فصل نوشته شده است. خواجه نظام الملک حدود سی سال به عنوان وزیر در کنار آلب ارسلان و ملک شاه سلجوقی حضور داشت و در ادارۀ امور کشور و فتح سرزمین های دیگر و حتی در سرکوب مخالفان این دو پادشاه از خود تدبیرهای زیادی نشان داد و موجب شهرت و عالم گیربودن این دو پادشاه شد.
در زمان پیری خواجه نظام الملک پسران او وارد دستگاه حکومتی شدند؛ اما به دلیل نفوذ خواجه گاهی سوءاستفاده هایی از مناصب و نفوذ درباری خود کردند تا جایی که موجب خشم ملک شاه و اختلاف بین این پادشاه و خواجه نظام الملک شد. کتاب سیاست نامه نه تنها در حوزۀ سیاست و کشورداری مشهور است، بلکه در حوزۀ ادبی نیز از اهمیت فراوانی برخوردار است. ملک الشعرای بهار دربارۀ این کتاب می نویسد: «سبک این کتاب اختلاطی است بین تاریخ بلعمی و تاریخ بیهقی، یعنی از حیث روانی و سهولت عبارت و ایجاز شبیه به نثر بلعمی است؛ ولی از حیث لغات و اصطلاحات تازه و داشتن کنایات و استعارات و روشنگری اطراف و جوانب هر موضوع به تاریخ بیهقی شبیه است.

کتاب سیاست نامه

خواجه نظام الملک طوسی
ابوعلی حسن بن علی بن اسحاق طوسی شناخته شده به خواجه نظام‌الملک طوسی (۲۸ مهر ۳۹۷ تا ۲۲ مهر ۴۷۱)(متولد سبزوار، کشته شده در بروجرد و دفن شده در اصفهان) وزیر نیرومند دو تن از شاهان دوره سلجوقیان در ایران بود.وی نیرومندترین وزیر در دودمان سلجوقی بود و سلجوقیان نیز در زمان وی به اوج نیرومندی رسیدند. او بیست و نه سال سیاست درونی و بیرونی را رقم می‌زد.
قسمت هایی از کتاب سیاست نامه (لذت متن)
"بنده، حسین التوسی، چنین گوید که چون تاریخ سال چهارصد و نه آمد، پروانۀ اعلی سلطانی شاهنشاهی ... به بنده و دیگر بندگان برسید، که هر یک در معنی ملک اندیشه کنید و بنگرید تا چیست که در عهد و روزگار ما نه نیک است و بر درگاه و در دیوان و مجلس ما شرط آن به جای نمی آرند، یا بر ما پوشیده است، و کدام شغل است که، پیش از این، شرایط آن به جای می آورده اند و ما تدارک آن نمی کنیم، و نیز هر چه آز آیین و رسم ملوک است و در روزگار گذشته بوده است، از ملوک سلجوق بیندیشید و روشن بنویسید و بر رأی ما عرضه کنید تا در آن تأمل کنیم و بفرماییم تا پس از این کارهای دینی و دنیاوی بر آیین خویش رود.

کسی که بر وی اعتمادی تمام است او را اشراف فرمایند تا آنچه به درگاه رود او می داند و به وقتی که خواهند و حاجت افتد می نماید و این کس باید که از دست خویش به هر ناحیتی و شهری نایبی فرستد سدید و کوتاه دست تا اعمال و اموال را تیمار می دارد و آنچه رود از اندک و بسیار به علم ایشان باشد نه چنان که به سبب مشاهره و مزد ایشان باری بر رعیت افتد و به تازگی رنجی به حاصل شود. و آنچه ایشان را به کار باید از بیت المال بدهند تا ایشان را به خیانت کردن و رشوت ستدن حاجت نیفتد و آن فایده که از راستی کردن ایشان حاصل شود ده چندان و صد چندان مال باشد که بدیشان دهند به وقت خویش.