در مدلهای آموزشی سنتی، بیشترین تمرکز بر معلم، محتوا و ساختار از پیش تعیینشده درسی است. در این الگوها، یادگیری فرآیندی خطی و از بالا به پایین تلقی میشود که در آن معلم نقش انتقالدهنده دانش و دانشآموز نقش گیرندهای منفعل دارد. اما تجربههای پژوهشی و عملی در دهههای اخیر بهروشنی نشان دادهاند که این شیوه دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده و متغیر قرن بیستویکم نیست. دنیای امروز نیازمند افرادی است که قادر به حل مسئله، تفکر انتقادی، خودراهبری، انعطاف در تصمیمگیری، و تعامل سازنده با دیگران باشند. پرورش چنین تواناییهایی تنها در بستری از آموزش یادگیرندهمحور ممکن است.