کتاب تا مرگ رفتن

برف که شدید می‌شود و جاده‌ها بسته، آدم‌ها مجبورند همان‌جایی بمانند که هستند، حتی اگر آن‌جا عمارتی غریبه باشد با ساکنانی که معلوم نیست چه چیزی را پنهان می‌کنند. همین موضوع رمان «تا مرگ رفتن» نوشته‌ی ری ونا گورون است. این کتاب یک معمای قتل نوجوانانه است و ناشر آن را برای مخاطب ۱۴ سال به بالا معرفی کرده است.
شبی زمستانی است و طوفان برف سه دختر به نام‌های دوی، لیزی و جین را به عمارت بزرگ برمبل می‌کشاند، خانه‌ی ثروتمندانه‌ی خانواده‌ی ونفورته. دوی و لیزی در برف گیر افتاده‌اند و صاحب‌خانه به آن‌ها پناه می‌دهد؛ جین هم کسی است که در آشپزخانه‌ی همین خانه کار می‌کند. شب را همین‌طور و با آرامش به صبح نمی‌رسانند، چون وسط یک شام خانوادگی امیلی ونفورته، بانوی ثروتمند خانه مسموم می‌شود. جاده بسته است و کمکی در دسترس نیست، پس هرکس که این کار را کرده هنوز زیر همین سقف است. سه دختری که تا ساعاتی پیش فقط می‌خواستند از سرما در امان بمانند، حالا با یک پرونده‌ی قتل و یک قاتل هم‌خانه‌ شده‌اند.
ظن به همه‌ی اهل خانه می‌رود: چارلز شوهر امیلی که سیاستمدار است، لوتی دختر نوجوان‌شان، داگلاس دوست‌پسر لوتی و تیت. گورون عمارت را پر از چیزهایی کرده که به کار یک معمای کلاسیک می‌آید: چاقوهایی که زیر کفپوش پنهان شده‌اند، اسلحه‌هایی که ناگهان گم می‌شوند و راهروهایی که پشت دیوارها باز می‌شوند. روایت هم دست یک نفر نیست؛ هر سه دختر بخش‌هایی از داستان را از زبان خودشان و با اول‌شخص تعریف می‌کنند. به همین خاطر خواننده هر بار از یک زاویه به ماجرا نگاه می‌کند و باید خودش سرنخ‌ها را کنار هم بگذارد. فضای کلی کتاب را منتقدان به معماهای دوران طلایی جنایی شبیه دانسته‌اند و ناشر آمریکایی آن را ترکیبی از آگاتا کریستی و کارن مک‌مانوس معرفی کرده است.
در خانه‌ای که همه چیزی برای پنهان‌کردن دارند، دختران باید جان خودشان را نجات بدهند و در همان حال تصمیم بگیرند چقدر با این خانه و آدم‌هایش کنار بیایند. اگر معماهای قتل در یک مکان بسته و قاتلی میان مظنون‌های محدود را دوست دارید، «تا مرگ رفتن» همین حال‌وهوا را دارد. ناشر آن را برای کسانی پیشنهاد می‌کند که رمان‌های هالی جکسون و کارن مک‌مانوس را می‌خوانند و کسانی که با فضای داستان‌های آگاتا کریستی آشنایند هم با آن غریبه نخواهند بود.