کتاب نشانه

از دوره‌ی راهنمایی شروع شد: صبح‌های زود یا بعد از مدرسه، دختری در آماریلوی تگزاس بیرون می‌رفت و می‌دوید. امی گریفین هیچ‌وقت کاملا از دویدن دست نکشید، فقط شکلش عوض شد: دانشگاه، کار، ازدواج، چهار فرزند، و تلاشی پیوسته برای اینکه همه‌چیز درست پیش برود. کتاب «نشانه: روایتی زنانه از تروما،شجاعت و التیام» خاطرات امی گریفین و دقیقا درباره‌ی همین دویدن طولانی است و پرسشی که زیرش پنهان مانده بود: او از چه چیزی فرار می‌کرد؟
نویسنده سرمایه‌گذار و بنیان‌گذار شرکت G9 Ventures است و همراه همسرش، جان، و چهار فرزندشان در نیویورک زندگی می‌کند. کتاب او را زنی نشان می‌دهد که رازی را نه‌فقط از اطرافیانش، بلکه ناخودآگاه از خودش هم پنهان نگه داشته است.
ماجرا با پرسشی کوتاه شروع می‌شود: «مامان، کجایی؟» از همین‌جا گریفین به دنبال معمایی می‌رود که در عمق حافظه‌ی خودش گیر افتاده بود. این جست‌وجو او را به دنیای تازه‌ی روان‌درمانی با مواد روان‌گردان می‌کشاند، به مرزهای توان نظام قضایی می‌رساند و در پایان به منطقه‌ی پن‌هندل تگزاس، همان‌جا که زندگی‌اش آغاز شده بود، برمی‌گرداند. به روایت خودش در جریان درمان خاطره‌هایی از آزار در دوران مدرسه به یادش آمد. او می‌نویسد بدنش چیزی می‌دانست که خودش نمی‌دانست و کتاب او بخش بزرگی از مسیر خود را صرف فهمیدن همین «دانستن بدنی» می‌کند. بعد از کشف، نوبت گفتن می‌رسد: گفتن به نزدیک‌ترین دوستان و اعضای خانواده و کنار آمدن با واقعیتی که هم تکان‌دهنده بود و هم به تعبیر نویسنده، با احساس رهایی همراه.
این خودزندگی‌نامه بیشتر از یک ماجرای شخصی دنبال می‌کند؛ گریفین دوباره و دوباره به کمال‌گرایی، میل به کنترل و حفظ ظاهر می‌پردازد؛ چیزهایی که به گفته‌ی او زنان زیادی را می‌دوانند. پرسش اصلی‌اش این است که ما از کجای راه دختر بودن تا زن شدن یاد گرفتیم برای تأیید، به بیرون از خودمان نگاه کنیم. نویسنده نشان می‌دهد که پنهان‌کاری هم‌زمان فاصله‌ای میان آدم و نزدیک‌ترین‌هایش می‌اندازد و گفتن حقیقت، هر قدر دشوار، می‌تواند این فاصله را کم کند.
«نشانه: روایتی زنانه از تروما،شجاعت و التیام» به فهرست پرفروش‌های نیویورک‌تایمز راه یافت و به‌عنوان انتخاب باشگاه کتاب اپرا معرفی شد. باید در نظر داشت که موضوع آزار جنسی در مرکز روایت قرار دارد و خواندن آن آمادگی عاطفی می‌خواهد. خاطرات امی گریفین بیشتر از آنکه پاسخی قطعی بدهد، تصویری از یک مسیر طولانی ارائه می‌کند: زنی که سال‌ها دوید و بالاخره ایستاد تا بپرسد چرا.