کتاب حاضر خلاصهای از بینشهای حاصل از مطالعهای سهساله در مورد «مگاپروژهها» است - سازمانهای مبتنی بر پروژه که برای توسعه سازههای زیرساختی سرمایهبر و در مقیاس بزرگ تشکیل شدهاند. هدف ما افزایش درکمان از شکل سازماندهی کار یک مگاپروژه و بررسی میزان تواناییمان در ردیابی ارتباط تجربی عملکرد مگاپروژهها با ساختار سازمانی آنها بود. ادعای اصلی ما این است که مگاپروژهها یک فراسازمان هستند - شبکهای از بازیگران مستقل قانونی که تحت یک هدف قابلشناسایی در سطح سیستم همکاری میکنند. مانند هر فراسازمانی، مگاپروژهها نیز از سوی یک «معمار سیستم»، یک رهبر منصوب شده مدیریت میشوند که سازمان را در جهت دستیابی به یک هدف بالاتر هدایت میکند. در مورد مگاپروژهها، معمار سیستمها، متولی پروژه است، بازیگری که ایده بزرگ داشته و رهبری را بر عهده دارد. متولی میتواند یک بازیگر انفرادی، یک سازمان دولتی، یک دولت، یک شرکت خصوصی یا ائتلافی از بازیگران باشد.
نانو گیل استاد توسعه زیرساختهای جدید در مدرسه کسبوکار آلیانس منچستر (AMBS) دانشگاه منچستر است و تمرکز اصلی پژوهشهایش بر سازماندهی و مدیریت «ابرپروژهها» (Megaprojects) قرار دارد. او اصالتاً اهل لیسبون پرتغال است و ابتدا به عنوان مهندس عمران آموزش دید و مدتی نیز به عنوان مدیر پروژه فعالیت کرد؛ سپس مدرک دکترای خود را در رشته مهندسی عمران و محیط زیست از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد و از سال ۲۰۰۲ به دانشگاه منچستر پیوست و در سال ۲۰۰۴ به مدرسه کسبوکار این دانشگاه منتقل شد . گیل در پژوهشهای خود به دنبال طراحی ساختارها و فرایندهایی است که بتوانند در محیطهای چندذینفعی و اجماعمحور، بهترین همکاری را میان ذینفعان ایجاد کنند و او با سازمانهای بزرگی مانند هیترو، کراسریل، شبکه راهآهن بریتانیا، تیمز واتر و بانک جهانی همکاری داشته است .