کتاب انجمن دختران مرده

من نمی توانم بخوابم، اصلا نمی توانم. بیدار دراز می کشم، کاملا هشیار، | قلبم بین پارچه های نرم و تشک می تپد، نور ملایم مهتاب با گذشتن از روی پوستر جانور تالاب سیاه می شکند و از روی تختخوابم عبور می کند. صدای ملایم گیتار که با نتهای ساکسیفون آمیخته شده، از نوازنده ای در محلهی فرانسوی ها، چند بلوک آن طرف تر، دزدکی از پنجره اتاقم به داخل می آید. در واقع نباید باز باشد، مامان اجازه نمی دهد.

اولین حدسم باباست. هر وقت چیز بدی در زندگی مان اتفاق می افتد، معمولا مسببش اوست. شاید کسی را عصبانی کرده، شیاد نزول خواری که می خواست من را برای پول یا چیز دیگری اهرم فشار کند. حداقل می فهمیدم آن وقت، بابا اهمیت می دهد، اما این دفعه بیشتر از یک سال است که رفته. ممکن است حتی یادش نیاید دوتا دختر دارد.

ه محض اینکه فکرش به ذهنم می رسد، می فهمم درست است. ایتان همیشه می توانست بگوید من چه موقع در خودم فرومی روم و امروز هم خیلی افسرده به نظر می رسیدم. کی می توانست سرزنشم کند؟ آن هم بعد از شش هفته گوشه نشینی اجباری؟ پس با خودش گفته با کمی خوشمزگی بهم کمک کند. خیلی بهش می آمد از این کارها بکند. جوابش را تایپ می کنم.