کتابی که آرزو می کنید والدینتان خوانده بودند

(بخش دوم نظر): فصل چهارم مربوط به دوران بارداری هستش. اینکه از قبل نگاه درستی به موضوع فرزندپروری و کودکان‌مون داشته باشیم. و یک سری نکات کلی بیان میشه که دونستن‌شون می‌تونه در این دوران کمک‌کننده باشه. علاوه بر این موضوعات در این فصل از جادوی همدلی، تاثیرات واقعی داشتن استرس، عادت خوش‌بینی، نحوه برخورد والد با کودک در روزهای اولیه زایمان، برنامه‌ریزی براب زایمان، در مورد تاثیر صحبت کردن از تجربه زایمان، حمایت گرفتن از دیگران در این دوران، در مورد نظریه دلبستگی (چهار سبک دلبستگی)، تاثیرات تغییرات هورمونی بر روی رفتار ما، احساس تنهایی، افسردگی پس از زایمان صحبت کرده. فصل پنجم در مورد سلامت روان هستش که چه اقدامات و نکاتی باعث بهبودی در تربیت و در نتیجه سلامت روان کودک میشه. در این فصل به اهمیت پیوند (بین والدین و فرزندان)، ارتباط از طریق زبان بدن (در ابتدای دوره کودکی)، نحوه گفت‌و‌گو و ارتباط با کودک در سنین مختلف، اهمیت مشاهده فعالانه، تاثیرات اعتیاد به گوشی، وابستگی کودک، خواب، بازی کودک پرداخته شده. میشه گفت تا حدودی بیشتر مطالب این فصل برای دوران نوزادی هستش‌. و در نهایت فصل ششم به موضوع رفتار و تربیت اختصاص داده شده که مربوط به میزان سخت‌گیری، وابسته بودن، غر زدن و حد و مرزها هستش. نویسنده میگه فرزندان ما از رفتارهای ما الگو می‌گیرن که بهتره حواسمون به رفتار خودمون باشه چون بیشترین تاثیر رو، رو کودکان داره. در مورد رابطه برد و باخت میگه که فایده‌ای در رابطه ما با فرزندان‌مون نداره و بهتره روش دیگه‌ای رو برای برخورد با کودکان‌مون انتخاب کنیم. و یک سری مطالب در مورد کج‌خلقی‌ها بیان می‌‌کنه و با مثال توضیح میده که بهتره با آرامش بیشتر، و با کلمات، احساسات فرزندان‌مون رو تشخیص بدیم. و در مورد دروغ گفتن والدین، دروغ گفتن فرزندان، مرزبندی در روابط والد و فرزندی و در رابطه با دوران نوجوانی و جوانی هم نکات مختصر و مهمی رو هم بیان می‌کنه.

(بخش سوم نظر): نکته خیلی مهمی که در این فصل در مورد مرزبندی و چگونگی رفتار با فرزندان‌مون بیان میشه (که برای خودم هم آموزنده بود) اینکه هنگام تعریف مرزبندی‌ها با فرزندان‌مون، از سمت خودمون صحبت کنیم نه فرزندمون، و احساسات‌مون رو به اون‌ها به صورت شفاف بیان کنیم. یعنی وقتی ترجیح می‌دیم بچه بیشتر از یک ساعت پای تلویزیون نباشه به جای اینکه بگیم: تو نمی‌تونی دیگه بیشتر از یک ساعت پای تلویزیون بشینی و باید الان خاموشش کنی، باید مثلا بگیم: من دوست ندارم تلویزیون بیشتر از یک ساعت روشن باشه چون هم صداش تمرکزم رو به هم میزنه و هم بیشتر نگران سلامتی تو می‌شم و این موضوع باعث میشه حس خوبی نداشته باشم و بقیه کارام رو هم نتونم به بهترین نحو انجام بدم. اینطوری هم به فرزندمون دستور نمی‌دیم و هم در جریان کامل نوع تفکرمون قرار می‌دیمش. به این شکل کودک یا فرزند بهتر حرف ما رو درک می‌کنه. خلاصه اینکه در این کتاب به موضوع درک و فهمیدن احساست زیاد پرداخته شده و این یعنی خودآگاهی و سواد عاطفی نقش خیلی مهمی رو در رابط ما با دیگران ایفا می‌کنن و بهتره برای بهتر شدن این مهارت‌ها سعی کنیم تمرین‌ها و تلاشی مناسب رو در این زمینه انجام بدیم. یادمون باشه موضوع تربیت موضوعی پیچیده و سرراستی نیست و کاملا چالش برانگیز هستش و هیچ تضمینی هم در اون وجود نداره. بابت همین موضوع شاید نکته‌ای در نوع تربیت برای شخصی درست باشه ولی برای شخص دیگه‌ای اشتباه‌. در کل در نوشته‌ها (و این کتاب) خیلی از مسائل زندگی خیلی راحت دیده میشه اما در واقعیت، همه چیز خیلی پیچیده‌تر هستش که نیاز به انعطاف از سمت ما داره. در زمینه فرزند‌پروری کتاب‌های زیادی نخوندم (و فرزندی هم ندارم) بابت این موضوع نمی‌تونم بگم چقدر مطالب کتاب نسبت به بقیه کتاب‌های دیگه کمک‌کننده و سودمند هستش ولی در مجموع به نکات ریز، ظریف و خوبی اشاره کرده. نشر میلکان رو خوندم و ترجمه هم مناسب بود.