کتاب مجموعه اشعار نادر نادرپور

کهن دیارا، دیار یارا! دل از تو کندم، ولی ندانم که گر گریزم، کجا گریزم، وگر بمانم، کجا بمانم نه پای رفتن، نه تاب ماندن، چگونه گویم، درخت خشکم عجب نباشد، اگر تبرزن، طمع ببندد در استخوانم درین جهنم، گل بهشتی، چگونه روید، چگونه بوید؟ من ای بهاران! ز ابر نیسان چه بهره گیرم که خود خزانم به حکم یزدان، شکوه پیری، مرا نشاید، مرا نزیبد چرا که پنهان، به حرف شیطان، سپرده‌ام دل که نوجوانم صدای حق را، سکوت باطل، در آن دل شب، چنان فرو کشت که تا قیامت، درین مصیبت، گلو فشارد، غم نهانم کبوتران را، به گاه رفتن، سر نشستن، به بام من نیست که تا پیامی، به خط جانان، ز پای آنان، فروستانم سفینه‌ی دل، نشسته در گل، چراغ ساحل، نمی‌درخشد درین سیاهی ، سپیده ای کو؟ که چشم حسرت، در او نشانم الا خدایا، گره گشایا! یه چاره جویی، مرا مدد کن بود که بر خود، دری گشایم، غم درون را برون کشانم چنان سراپا، شب سیه را، به چنگ و دندان، در آورم پوست که صبح عریان، به خون نشیند، بر آستانم، در آسمانم کهن دیارا، دیار یارا، به عزم رفتن، دل از تو کندم ولی جز اینجا وطن گزیدن، نمی‌توانم، نمی‌توانم

چرا باید به شعر خاتمه بدیم وقتی لطافت شعر روحمون رو جلا میده؟

نادرنادرپور متولدتهران است۔

همان طوریکه حکیم بزرگ قوم عرب یعنی پیامبر اسلام روند و جریان وحی را خاتمه داد و نکته ای را بر سر راه آن گذاشت تا جریان آن دیگر ادامه نیابد، شعر و شعر گویی هم باید ختم گردد و پایان یابد. لذا به متفکری نیاز داریم که در مقابل این جریان قد علم کند و محمد وار نکته ای بر سر راه آن بگذارد تا بیش از این جریان پیدا نکند و عمر و وقت و انرژی حسی و فکری و خیالی قوای ادراکی فهم و عقل ایرانیان را تلف ننماید و به هدر ندهد. ما ایرانیان عصر جدید و آینده در کنار خاتم انبیاء بیشتر به خاتم شعرا نیاز داریم.

نادر نادرپور شاعر بسیار خلاقیست و من خواندن کلیات ایشان را توصیه می‌کنم