کتاب زنان توی دیوار

کتاب «زنان توی دیوار» نوشته‌ی ایمی لوکاویکس یک رمان وحشت گوتیک در ادبیات نوجوان است که بیشتر از آنکه روی ترس‌های لحظه‌ای تکیه کند، روی یک حس طولانی و کش‌دار از اضطراب در یک فضای بسته ساخته شده. داستان در یک عمارت قدیمی و ویکتوریایی در دل جنگل اتفاق می‌افتد؛ جایی که انگار زمان در آن گیر کرده و هر اتاق چیزی از گذشته را نگه داشته که کامل گفته نشده. روایت از نگاه لوسی آکوستا جلو می‌رود؛ دختری که از کودکی در همین خانه بزرگ شده و عملا جهان بیرون را فقط از پشت پنجره‌ها دیده است.
لوسی در خانه‌ای زندگی می‌کند که از بیرون شبیه یک عمارت خانوادگی است، اما در عمل بیشتر به یک ساختار بسته و کنترل‌شده شباهت دارد. پدرش حضوری سرد و فاصله‌دار دارد، مادرش سال‌ها قبل از داستان مرده و جای او فقط به شکل یک خلأ در رفتار شخصیت‌ها باقی مانده و عمه پنه‌لوپه تنها کسی است که نقش یک تکیه‌گاه عاطفی واقعی برای لوسی دارد؛ کسی که فضای خانه را تا حدی قابل تحمل می‌کند. وقتی پنه‌لوپه به شکل ناگهانی و توضیح‌نداده در جنگل اطراف عمارت ناپدید می‌شود، تعادل شکننده‌ی این خانواده به‌هم می‌ریزد. از همین نقطه داستان آرام‌آرام از یک فضای خانوادگی نیمه‌عادی وارد یک فضای ناپایدار می‌شود؛ جایی که هیچ‌چیز به اندازه‌ی قبل قابل اعتماد نیست.
بعد از ناپدیدشدن پنه‌لوپه، تمرکز روایت به مارگارت منتقل می‌شود؛ دخترعمه‌ی لوسی که تا قبل از این اتفاق، حضورش در داستان کاملا معمولی و قابل‌پیش‌بینی است. اما کم‌کم رفتار او تغییر می‌کند. او بیشتر وقتش را در بخش‌های دورافتاده‌ی خانه می‌گذراند و ادعا می‌کند صداهایی از داخل دیوارها می‌شنود. این صداها در ابتدا مبهم‌اند؛ چیزی شبیه زمزمه‌هایی که نمی‌شود منبعشان را پیدا کرد. اما به مرور شکل پیدا می‌کنند، انگار چندین روایت جداگانه از داخل خود دیوارها بیرون می‌آیند. در همین نقطه، خانه از یک فضای فیزیکی ساده تبدیل می‌شود به یک نوع حافظه‌ی انباشته. انگار دیوارها فقط بتن و چوب نیستند، بلکه چیزی را نگه داشته‌اند که مربوط به آدم‌های قبل از این خانواده است. همین‌جا عنوان «زنان توی دیوار» معنای دقیق‌تری پیدا می‌کند؛ نه‌فقط یک تصویر ترسناک، بلکه اشاره‌ای به حضورهای خاموشی که در ساختار خانه گیر افتاده‌اند و به شکل صدا خودش را نشان می‌دهند.
دیوارها در این روایت فقط مرز فیزیکی نیستند؛ بیشتر شبیه یک حافظه‌ی جمعی‌اند که تجربه‌های گذشته را نگه داشته‌اند، حتی اگر کسی نخواهد آن‌ها را به یاد بیاورد. همین ایده باعث می‌شود «زنان توی دیوار» فقط یک داستان ترسناک درباره‌ی یک خانه‌ی تسخیرشده نباشد، بلکه روایتی درباره‌ی این باشد که چطور بعضی تجربه‌ها در یک خانواده یا یک فضا باقی می‌مانند و شکل جدیدی از حضور پیدا می‌کنند؛ حضوری که همیشه دیده نمی‌شود، اما شنیده می‌شود.