کتاب زبان شناسی و ادبیات

Linguistics and Literature
(تاریخچه چند اصطلاح)
کد کتاب : 39152
مترجم :
شابک : 978-9646641457
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 304
سال انتشار شمسی : 1399
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 5
زودترین زمان ارسال : 12 آذر

معرفی کتاب زبان شناسی و ادبیات اثر مجموعه ی نویسندگان


مطالعه زبان‌شناختی ادبیات به شیوه‌هایی می‌پردازد که در آن زبان در هنر کلامی (ادبیات) به‌طور متفاوتی سازمان‌دهی می‌شود: فرم به زبان اضافه می‌شود، تغییر می‌یابد، ضعیف می‌شود و به‌طور متفاوتی گروه‌بندی می‌شود. این گونه‌های مختلف سازمان از نظر هنجاری مشمول محدودیت‌هایی هستند که برخی از محدودیت‌های شکل زبانی عمومی یا شکل زبانی خاص زبان ناشی می‌شوند. با این حال، اساسا شکل زبانی را می توان به هر نحوی تغییر داد، مثلا در متون آوانگارد یا تولید زبان های مصنوعی برای ادبیات. این احتمال این سوال کلی را مطرح می کند که آیا برخی سازمان های زبان ادبی از نظر شناختی شفاف هستند و برخی دیگر از نظر شناختی مبهم هستند. از میان اشکال مختلف اضافه شده، بیشترین مورد مطالعه، فرم متریک بوده است که مستلزم دسته بندی کلمات متن در خطوط است. فرم متریک یک سیستم شمارش غیرزبانی را با یک سیستم ریتمیک ترکیب می کند که سیستم های ریتمیک واج شناسی معمولی را تطبیق می دهد. بیشتر گزارش‌های متر روی ریتم‌ها تمرکز کرده‌اند، زیرا این ریتم‌ها از نظر زبانی بیشتر از شمارش (که به طور کلی نقش مهمی در زبان بازی نمی‌کند) دارند. خط متریک ممکن است وضعیت ویژه ای داشته باشد، به عنوان یک سطح ممتاز شناختی از گروه بندی، احتمالا به این دلیل که با حافظه فعال سازگار است.

کتاب زبان شناسی و ادبیات

قسمت هایی از کتاب زبان شناسی و ادبیات (لذت متن)
اگرچه مسئله زبان به مراتب قدیمی تر از فلسفه است و فلاسفه از همان آغاز به این مسئله نیز پرداخته اند، ولی واژه (زبان) در قالب اصطلاحات فلسفی از قدمتی طولانی برخوردار نیست و به همین دلیل، دنبال کردن تاریخچه این اصطلاح در دوره باستان، به مثابه اصطلاحی فلسفی، ما را به جایی نخواهد رساند. واژه زبان از دو معنی عام و خاص برخوردار است و...

زبان شناسان در این نکته متفق القول اند که زبان در گام نخست ابزار ایجاد ارتباط است. در هر فرآیند ارتباط پیامی از سوی گوینده به مخاطب ارسال می شود. این پیام به کمک مجموعه ای از واژه های یک زبان که بر روی محور همنشینی قرار گرفته اند، انتقال می یابد. همنشینی واژه ها بر روی این محور تابع قواعدی است و حاصل این همنشینی، باری اطلاعی است که از طریق پیام انتقال می یابد و از طریق گزاره های انباشته در ذهن مخاطب محک زده می شود. حال اگر به هر طریق، پیام به شکلی انتقال یابد که ارزشش بیش از بار اطلاعی اش باشد، توجه به سمت خود پیام معطوف خواهد شد. در چنین شرایطی به قلمرو نقش ادبی زبان گام نهاده ایم. به هر حال، باید بر این نکته تأکید داشت که مرز مشخصی میان این نقش زبان و دیگر نقش ها وجود ندارد. یاکوبسن حتی در چهارچوب نقش ادبی زبان نیز به این واقعیت اذعان دارد. به اعتقاد وی، در شعر حماسی که بر سوم شخص متمرکز است، زبان کاربردی قویا ارجاعی دارد و شعر غنایی که به سوی اول شخص گرایش دارد، پیوند تنگاتنگی با کارکرد عاطفی زبان دارد.