کتاب کریستین لاگارد

آدم‌ها گاهی لقبی طعنه‌آمیز می‌گیرند و گاهی عنوانی بین‌المللی؛ کریستین لاگارد هر دو را داشته است. در فرانسه برخی او را به شوخی «مارکیز برسی» می‌نامیدند و ناظران بین‌المللی او را در شمار تأثیرگذارترین زنان جهان می‌دانستند. کتاب «کریستین لاگارد» نوشته‌ی سیریل لشور و ماری ویزو می‌خواهد همین دوگانه را باز کند.
مسیر زندگی لاگارد از همان جاهایی شروع می‌شود که کمتر در پرونده‌ی یک سیاستمدار انتظار می‌رود. او دختر دو معلم بود و در جوانی عضو تیم ملی شنای موزون فرانسه. بعد وارد دنیای حقوق شد و در کمتر از بیست سال به ریاست یکی از معتبرترین دفاتر وکالت جهان، بیکر مکنزی، رسید. در سال ۲۰۰۵ پا به دولت فرانسه گذاشت و از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ وزارت اقتصاد و دارایی را بر عهده داشت. نویسندگان این مسیر را از نگاه کسی دنبال می‌کنند که از بیرون به نظام سیاسی فرانسه آمده و در عمل خیلی زود به مرکز آن رسیده است.
بخش مهمی از کتاب به خود وزارتخانه اختصاص دارد: ساختمان برسی و سازوکار پنهان آن، تصمیم‌هایی که در دوران بحران مالی گرفته می‌شد، نشست‌های بین‌المللی و بازی قدرت در بالاترین سطح دولت. اقتصاد در این کتاب بیشتر محل رویارویی آدم‌هاست تا موضوع آموزش، و خواننده را به پشت درهای بسته می‌برد. در میان همه‌ی این‌ها، شعاری که به لاگارد نسبت داده می‌شود، «دندان‌ها را روی هم فشار بده و لبخند بزن»، کلیدی برای فهم رفتار او در قدرت است. او لیبرال شناخته می‌شد، اما اگر باورهایش با دستور بالادستی‌ها نمی‌خواند، آن‌ها را برای خودش نگه می‌داشت و مأموریت را انجام می‌داد.
کتاب «کریستین لاگارد» بیش از هر چیز برای کسانی است که به زندگی‌نامه‌ی سیاسی، تاریخ نزدیک بحران مالی و روزنامه‌نگاری تحقیقی علاقه دارند. چون این اثر در زمانی نوشته شده که لاگارد هنوز وزیر اقتصاد فرانسه بود و بعد به صندوق بین‌المللی پول رسید، تصویری از یک دوره‌ی مشخص از زندگی اوست، نه روایت کامل مسیر بعدی‌اش و خواننده‌ای که می‌خواهد بداند یک وکیل بین‌المللی چگونه به یکی از چهره‌های اصلی دولت فرانسه تبدیل شد، همین کتاب را مناسب خواهد یافت.