کتاب پاگانینی جوان 2

کتاب «پاگانینی جوان (2): سه سونات کوچک (اپوس 137)» به قلم فرانتس شوبرت، آهنگساز افسانه‌ای اتریشی، از چهره‌های دوران گذار از دوره‌ی کلاسیک به رمانتیک است. وی این سه سونات را در سال ۱۸۱۶ و در سن نوزده‌سالگی نوشت؛ زمانی که خود نوازنده‌ای توانا در ویولن بود و پیش از آن بیش از ده کوارتت زهی ساخته بود. شوبرت خودش در دست‌نوشته‌هایش این آثار را «سونات» نامیده بود، اما پس از مرگ او، در سال ۱۸۳۶، نخستین ناشر این آثار، آن‌ها را با عنوان «سه سونات کوچک» و به‌ عنوان اپوس ۱۳۷، پس از مرگ شوبرت، منتشر کرد. نام «سه سونات کوچک» به دلیل فضای صمیمی این آثار، در مقایسه با سونات‌های پرتکنیک‌تر آن دوران، بر آن‌ها ماند. در نسخه‌ی فارسی، این اثر جلد دوم مجموعه‌ای با عنوان «پاگانینی جوان» است که توسط انتشارات نای و نی منتشر شده؛ مجموعه‌ای که برخلاف قطعات ساده و مقدماتی ویولن، به آثار جدی‌تر و پیشرفته‌تری چون کنسرتو، کنسرتینو، سونات و سوئیت اختصاص دارد (جلد نخست آن، برای نمونه، به پنج کنسرتوی فردریش زایتس تعلق دارد و جلد سوم آن به دوازده فانتزی برای ویولن اختصاص یافته است). اجازه دهید که اکنون وارد جزئیات این سه سونات شویم. این مجموعه از سه سونات کامل و مستقل برای ویولن و پیانو تشکیل شده است: سونات شماره یک در ر ماژور (D.384)، سونات شماره دو در لا مینور (D.385) و سونات شماره سه در سل مینور (D.408). سونات دوم و سوم هر یک چهار موومان دارند. برخلاف بسیاری از آثار ویرتوئوزی نوشته‌شده برای ویولن، این سونات‌ها فضایی صمیمی و آوازگون دارند و از نوازنده بیش از آنکه چیره‌دستی بخواهند، ظرافت در فرازبندی و همراهی دقیق با پیانو را طلب می‌کنند. از نظر سبکی، این آثار به دوره‌ی کلاسیک تعلق دارند و از حیث مقیاس و لحن، به سونات‌های ویولن موتزارت نزدیک‌ترند تا به آثار طولانی‌تر و دراماتیک‌تر بتهوون. در مجموع، با توجه به دشواری فنی نسبتا محدود، این مجموعه بیشتر برای نوازندگان ویولن در سطح میانی مناسب است؛ کسانی که به تکنیک‌های اولیه از طریق اتودها و قطعات ابتدایی مسلط شده‌اند و اکنون آماده تجربه‌ی ‌یک سونات کامل و چندموومانی همراه با یک پیانیست هستند.